Skip to content 
…en het ergste gebeurde: mijn zoon liep naast me, in een prachtig wit pak dat perfect bij Daniel’s outfit paste. Iedereen keek vol verbazing terwijl hij de zaal binnenstapte, glimlachend en zelfverzekerd. Margaret verstijfde. Haar mond viel open, haar ogen vulden zich met een mengeling van ongeloof en woede.
“Wat… wat doet hij hier in wit?!” stamelde ze.
Ik glimlachte rustig en legde mijn hand op de schouder van mijn zoon. “Hij is mijn kind,” zei ik zacht maar vastberaden. “En vandaag vieren we onze familie, precies zoals wij het willen.”