Daniel keek van mij naar mijn zoon en dan weer naar Margaret. Zijn ogen straalden trots en liefde, en dat was genoeg om haar woorden van protest te doen stokken.

Mijn zoon stapte voor me en hield mijn hand vast. Zijn glimlach was stralend, zelfverzekerd en onmiskenbaar puur. Het voelde als een stille boodschap aan Margaret: we laten ons niet kleineren door jou, en wij vieren onze liefde en ons gezin zoals wij dat willen.

Het bruidspaar — Daniel en ik — liep samen het altaar op, gevolgd door mijn zoon die een witte bloemkroon droeg, perfect passend bij het thema. Margaret probeerde te blijven zitten, maar de ogen van alle gasten waren op haar gericht. Zelfs de oma’s en andere familieleden keken met opgetrokken wenkbrauwen.

Lees verder op de volgende pagina