Eliza keek nog één keer naar Maxwell en Isaac. Hun kleine handjes klemden zich in de zijne van hun moeder, vol vertrouwen. Ze wisten nog niet precies wat er zou gebeuren, maar ze voelden haar vastberadenheid. Dat was genoeg.

De week voor de bruiloft werd een wervelwind van voorbereidingen. Jurken, schoenen, smokings, kleine vlinderdassen – alles moest perfect zijn. Eliza had geen tijd voor paniek. Ze had geleerd dat wraak geen chaos nodig had, alleen planning en precisie.

Op de avond van de bruiloft voelde ze een mix van zenuwen en opwinding. De limousine reed hen naar het landhuis waar de ceremonie zou plaatsvinden. De zon was net onder, en het zachte oranje licht viel op het historische gebouw. Vivian Crowell stond al te pronken bij de ingang, haar jurk glanzend, haar haar perfect, en haar ogen vol die koude, berekende triomf. Ze glimlachte toen ze Eliza zag arriveren, denkend dat de avond precies zou verlopen zoals zij had gepland.

Maar Vivian had geen rekening gehouden met de tweeling. Maxwell en Isaac liepen hand in hand met Eliza door het gangpad, hun kleine voeten klikkend op de marmeren vloer. Ze droegen hun smokings met een soort zelfverzekerdheid die hun moeder trots maakte. De gasten fluisterden. De fotograaf fluisterde iets tegen de ceremoniemeester. De spanning in de zaal was voelbaar.

Ronan Fletcher, de bruidegom, zat naast Madeira, zijn bruid. Zijn ogen lichtten op toen hij Eliza zag, maar hij keek niet alleen naar haar. Zijn blik werd getrokken naar de kleine jongens. Zijn adem stokte even. “Eliza…” mompelde hij zacht.

Eliza glimlachte, niet vals of wreed, maar warm en zelfverzekerd. “Hallo, Ronan,” zei ze, terwijl ze Maxwell en Isaac naast hem liet lopen. “Mag ik je voorstellen aan Maxwell en Isaac?”

Lees verder op de volgende pagina