Binnen tien minuten waren er twee politieagenten met me mee naar mijn huis. Ava bleef dicht bij me, stil, maar de kleine trilling van haar hand in de mijne vertelde dat ze voelde dat ze eindelijk veilig was. Toen we aankwamen, stond Caleb nog steeds bij de voordeur, alsof hij mijn aanwezigheid had verwacht. Zijn glimlach was nu niet meer breed, maar strak en koud.

“Wat is dit?” vroeg hij, zijn handen licht trillend.

“Uitleggen hoeft niet,” zei de hoofdagent, terwijl hij zijn badge omhoog hield. “We hebben een melding van mogelijke detentie binnen deze woning. We gaan binnen controleren.”

Caleb keek woedend, maar hij zei niets. Ava keek naar hem en kneep in mijn hand. Haar vertrouwen in hem leek weg te smelten terwijl de agenten de deur openden.

Binnen voelde het huis vreemd stil. Het was alsof de muren luisterden. Ik kon de logeerkamerdeur zien, precies zoals Ava had beschreven: op slot, met krassen op het hout alsof iemand wanhopig had geprobeerd te ontsnappen. De agenten benaderden het slot en vroegen of ik de sleutel had. Ik schudde mijn hoofd opnieuw.

Een van de agenten haalde een slotopener uit zijn tas en werkte snel. Een klik, en de deur zwaaide langzaam open. Het was donker binnen, de gordijnen dichtgetrokken. Daar lag ze: mijn moeder, Marilyn, op een smalle matras, met een deken over zich heen. Haar ogen schoten open toen ze onze stemmen hoorde.

“Irene?” fluisterde ze, haar stem zwak, maar vol herkenning.

“Mama!” riep ik, en ik stormde naar haar toe, terwijl Ava voorzichtig achter me aan kwam. Mijn baby maakte zachte geluidjes in haar autostoeltje.

Ze omhelsde me, trillend van kou en angst. “Ze… ze… ik kon niet…” Haar stem stokte.

“Het is oké, mama. Je bent veilig,” zei ik zacht. “We zijn hier nu. Niemand doet je nog pijn.”

De agenten hielden Caleb in de woonkamer in de gaten terwijl we mijn moeder hielpen overeind. Het was duidelijk dat ze al dagenlang nauwelijks had gegeten of gedronken. De paniek in haar ogen sprak boekdelen.

Toen Caleb eindelijk naar voren werd gebracht, probeerde hij een verklaring te geven, maar de agenten onderbraken hem. Ze maakten duidelijk dat hij voorlopig niet het huis mocht verlaten. Zijn gezicht vertrok in woede en frustratie, maar niemand luisterde naar hem.

Ava keek naar hem, en ik zag een mengeling van angst en opluchting in haar ogen. Ze begreep dat de volwassenen in uniform haar nu zouden beschermen. Het was een moment waarop ik voelde dat ik, ondanks mijn uitgeputte lichaam en pasgeboren baby, eindelijk iets had veranderd: ik had mijn gezin beschermd.

Mijn moeder werd onmiddellijk naar een veilige kamer gebracht, waar ze warme dekens kreeg, te eten en te drinken, en tijd om bij te komen van de ervaring. Ava bleef dicht bij mij, terwijl ik mijn baby in mijn armen hield en langzaam tot rust kwam.

Lees verder op de volgende pagina