“Claire!” riep mijn moeder. Haar stem klonk opgewekt, maar er lag een spanning onder die ik kende van eerdere confrontaties.

“Goedemorgen,” zei ik koel. “Ik stel voor dat we dit kort houden. Er zijn regels.”

Mijn ouders wisselden een blik uit. Ashley keek verward, maar ik zag ook een lichte aarzeling in haar ogen – ze had zich altijd beschermd gevoeld achter de glans van haar prestaties, maar dit was anders.

“Regel één,” begon ik, terwijl ik hun de trap op leidde naar de woonkamer. “Ik bepaal de agenda. Jullie komen hier niet om mijn bruiloft te organiseren. Jullie komen om te helpen waar nodig, maar jullie zijn gasten, niets meer. Begrijpen jullie dat?”

Ze knikten, maar ik zag het ongeloof in hun ogen.

“Regel twee,” vervolgde ik, terwijl ik een lijst met taken overhandigde. “Alles wat op deze lijst staat, wordt gedaan zoals ik het zeg. Geen eigen inbreng, geen uitzonderingen.”

Ashley keek naar de lijst. Haar ogen werden groter toen ze zag dat ik het repetitiediner volledig had gepland, inclusief gastenlijst, tafelschikking en menu. Niets was aan het toeval overgelaten.

“Claire…” begon mijn vader, maar ik hief mijn hand.

“Regel drie,” zei ik. “Geen commentaar op mijn keuzes, geen kritiek, en geen uitspraken over Daniel of mijn carrière. Ik ben geen achttien meer.”

Lees verder op de volgende pagina