Ik keek hem aan en zag de paniek in zijn ogen. “Het gaat niet om het resultaat,” zei ik zacht. “Het gaat om jou. Jij hebt de hele tijd gedacht dat je moest bewijzen wat al waar was.”

Hij zuchtte en liet zich in een stoel zakken. “Mijn moeder… ze bleef maar…” Zijn stem stokte. “Ze zei dat hij niet op me leek. Dat ik niet zeker kon zijn. En ik… ik wilde haar geruststellen. Ik dacht dat als ik de test liet doen, ze eindelijk tevreden zou zijn.”

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. “En dat deed ze?” vroeg ik.

Hij keek me aan met ogen vol spijt. “Nee… het maakte alles erger.”

We waren stil. Onze zoon liep naar ons toe, zijn hand in mijn broekzak stekend. Zijn ogen groot, nieuwsgierig, onschuldig. “Mama, papa, wat is er?”

Ik kneep zacht in zijn hand. “Niets, lieverd. Alles is goed.”

Maar het was niet goed. Niet echt.

Diezelfde avond kwam mijn schoonmoeder langs. Ze had het nieuws gehoord, natuurlijk. Haar ogen glommen, maar het was niet van vreugde. Het was van… iets anders. Iets dat ik niet kon plaatsen.

“Dus,” begon ze, terwijl ze haar jas ophing, “de test is gedaan. En…?”

Mijn man begon te praten, probeerde zijn woorden zorgvuldig te kiezen, maar ze hief een hand. “Laat me raden. Alles is in orde? Jij bent de vader?”

Hij knikte.

Ze glimlachte, maar er was iets dat niet klopte. Het was geen geruststelling. Het was een glimlach vol strategie. “Interessant,” zei ze langzaam. “Maar weet je… sommige dingen zijn meer dan genetica.”

Mijn hart sloeg een slag over. “Wat bedoelt u?” vroeg ik.

Ze keek me aan, haar ogen scherp, bijna onmenselijk scherp. “De band tussen een moeder en haar kind, bijvoorbeeld. Of de subtiele manieren waarop karakters zich manifesteren. Je ziet het, of je ziet het niet. Soms kan een DNA-test alleen cijfers bevestigen, maar niet het hart.”

Mijn man keek haar ongelovig aan. “U maakt het… ingewikkeld. Hij is mijn zoon.”

Ze haalde haar schouders op. “Misschien. Maar ik vraag me af hoeveel vertrouwen jullie echt hebben… in jezelf, in elkaar. Dat is wat belangrijk is.”

Ik voelde een koude vlaag door mijn rug trekken. Haar woorden waren geen vragen; het waren beschuldigingen, een subtiele manier om twijfel te zaaien waar geen plaats voor was.

Die nacht lag ik wakker, denkend aan wat ze had gezegd. Het was waar dat het vertrouwen op de proef werd gesteld. Maar het vertrouwen was ook iets dat wij samen moesten bouwen. Niet door een test. Niet door haar goedkeuring. Alleen door onszelf en door de liefde die we voor onze zoon hadden.

De volgende dag besloot ik dat ik een beslissing moest nemen. Ik belde mijn man. “We stoppen met praten over de test,” zei ik. “Vanaf nu gaat het alleen nog om ons gezin.”

Hij knikte, maar zijn ogen waren nog vol spanning. “En mijn moeder?” vroeg hij.

Ik zuchtte. “Laat haar praten. Maar laat ons leven niet langer door haar woorden beheersen.”

Hij knikte, opgelucht. “Ik wilde dat ik dat eerder had gedaan.”

Een week later kwam mijn schoonmoeder opnieuw langs, dit keer met een overdreven vrolijk gezicht. “Dus… hoe gaat het met mijn kleinzoon?”

Lees verder op de volgende pagina