Rechter Corwin legde de brief langzaam neer op zijn bureau en keek nogmaals naar Tamsin. “Mevrouw Kerrigan, uw brief bevat… een opmerkelijke observatie,” zei hij, zijn stem kalm maar doordringend. “Het toont inzicht, strategie en een zekere vastberadenheid die ik niet vaak zie in scheidingszaken.”

Roderick’s gezicht vertrok van ongeloof. “Vastberadenheid? Uw eer, dit is gewoon… een poging om de feiten te verdraaien!” probeerde hij, maar zelfs zijn stem klonk onzeker.

Tamsin glimlachte zachtjes. Ze had wekenlang elk detail voorbereid, elke mogelijke aanval van Roderick, Petra en Agnes doordacht. Deze scheidingszitting was voor haar geen moment van wanhoop geweest, maar van strategie. Ze had niets aan het toeval overgelaten. De brief had niet alleen de rechter laten glimlachen; hij had de toon van de hele zitting veranderd.

“Wilt u,” vroeg Rechter Corwin terwijl hij een vinger opstak, “dat de inhoud van deze brief wordt voorgelezen in de rechtbank?”

Een gespannen stilte viel. Roderick beet op zijn lip. Petra draaide nerveus aan haar ring. Agnes keek rond alsof ze elk moment iemand wilde aanwijzen als schuldige.

“Ja, dat wil ik,” zei Tamsin rustig. Haar stem trilde niet, haar ogen waren vastberaden. Ze wist dat dit moment het keerpunt was.

Lees verder op de volgende pagina