Isabella’s lippen trilden. Ze was verbluft, maar ze wist dat dit niet het moment was om te spreken. Haar rol in dit plan, hoe strategisch ook, was nu volledig nutteloos. Ze was getrouwd met een man die dacht dat hij een fortuin zou stelen, en nu stond ze daar, machteloos tegenover het testament dat alles uitsloot.

Dr. Fischer sloeg het testament dicht. “Er is niets meer toe te voegen. De voorwaarden zijn duidelijk. Clara blijft de enige erfgenaam van Calderon Technologies. Alles wat anders was gepland, wordt hiermee ongeldig verklaard. Dat is juridisch bindend.”

Marcus’ glimlach verdween volledig. Zijn ogen schoten naar Clara, vol woede en wanhoop. “Je… dit kan niet!” stamelde hij. “Dit is een fout. Ik kan… we kunnen…”

Clara stond op, langzaam en beheerst. “Er is geen fout, Marcus. Jij hebt gewoon niet nagedacht. En je hebt vertrouwen gesteld in mensen die je niets konden geven. Je hebt me onderschat. En je hebt nu geleerd wat hebzucht doet.”

Marcus keek naar Isabella, hoopvol dat zij hem zou steunen. Maar haar gezicht was strak, haar ogen vol afkeuring. Ze wist dat haar hele strategie nutteloos was geweest en dat haar huwelijk met Marcus haar niets had opgeleverd. Ze had gehoopt dat hij haar rijkdom zou verzekeren, maar nu zag ze de harde realiteit: ze was niet de erfgenaam, ze was niet de controleur van het bedrijf, en Marcus had geen plan B.

Clara voelde een mix van wraak en voldoening. Ze had Marcus altijd als een egoïstische opportunist gezien, en nu stond hij daar, totaal weerloos tegenover de wetten die haar vader had opgesteld. Haar glimlach was klein maar intens.

“Isabella,” zei Clara, terwijl ze zich tot haar zus wendde, “ik hoop dat je begrijpt dat dit alles vermeden had kunnen worden. Maar Marcus dacht slimmer te zijn dan iedereen, inclusief jou en mij. Ik hoop dat je leert van deze situatie.”

Isabella knikte langzaam, schaamtevol. Ze voelde zich verraden door haar eigen ambitie en door Marcus’ blinde vertrouwen in zichzelf. Maar er was nog een ongemakkelijke waarheid die ze moest accepteren: Marcus had haar gebruikt. En nu was hij niets waard.

Marcus stond op en probeerde nog één keer zijn charme in te zetten. “Clara, luister… we kunnen praten. Dit hoeft niet zo te eindigen. We kunnen een deal sluiten. Samen…”

Clara schudde haar hoofd, streng maar kalm. “Er is niets te praten, Marcus. Het enige dat je nu kunt doen, is leren van je eigen arrogantie. Je dacht dat je het universum kon bedriegen, maar het universum bedriegt je terug. En nu… ben je alleen.”

Hij slikte, zijn gezicht vertrok van frustratie en woede. Voor het eerst in jaren was hij volledig machteloos, zonder enige weg om zijn verliezen terug te draaien.

Clara draaide zich om en liep naar de deur. Ze voelde een enorme bevrijding. Het was niet alleen een overwinning over Marcus, maar ook over de jarenlange angst en onzekerheid die haar hadden achtervolgd. Ze had haar eigen kracht ontdekt, en nu stond ze volledig boven het spel van macht en geld dat Marcus dacht te beheersen.

Lees verder op de volgende pagina