Hij hield een half-afgebouwde kartonnen raket omhoog, beplakt met aluminiumfolie.

Hij stopte abrupt toen hij mijn moeder zag.

“Wie is dat?”

Ik knielde neer. “Dit is oma.”

Het woord hing even in de lucht.

Mijn moeder slikte zichtbaar. Ze had zich waarschijnlijk nooit voorgesteld dat iemand haar zo zou noemen.

“Oma?” herhaalde Sam nieuwsgierig.

Ze knikte langzaam.

Hij keek haar een seconde onderzoekend aan, liep toen recht op haar af en hield de raket omhoog.

“Kijk! Hij kan bijna vliegen!”

Er gebeurde iets subtiels in haar gezicht. Een barst in de controle. Haar hand, die normaal altijd perfect beheerst bewoog, trilde licht toen ze het karton aanraakte.

“Heb jij dit gemaakt?” vroeg ze.

“Met papa,” zei Sam trots.

Niet “met hem”. Niet “met die man”. Met papa.

Ik zag hoe dat woord haar raakte.

We gingen aan tafel zitten. Anna schonk thee in. Geen porseleinen kopjes met gouden randjes zoals bij mijn moeder thuis vroeger. Gewone mokken, elk verschillend.

Mijn moeder keek rond terwijl ze nipte.

“Het is… netjes,” zei ze uiteindelijk.

Dat was waarschijnlijk haar versie van een compliment.

“Dank je,” zei Anna eenvoudig.

Er viel een stilte. Geen ongemakkelijke, maar een die gevuld was met geluiden van het huis: de klok die tikte, de wind tegen het raam, Sam die zachtjes met zijn raket speelde op de vloer.

“En jij werkt nog steeds in de kliniek?” vroeg mijn moeder plotseling.

“Ja,” antwoordde Anna. “Nachtdiensten meestal. Het is soms zwaar, maar ik doe het graag.”

“En hij?” Ze knikte naar mij.

“Ik werk bij een lokaal architectenbureau,” zei ik. “Kleinschalige projecten. Duurzame woningen.”