Ze fronste licht. “Je had bij een internationaal bedrijf kunnen werken. Met jouw diploma’s.”

“Dat weet ik,” zei ik. “Maar hier ben ik… gelukkiger.”

Dat woord bleef hangen.

Gelukkig.

Mijn moeder zette haar mok neer. “Geluk is tijdelijk,” zei ze automatisch. “Stabiliteit is belangrijker.”

Anna keek haar rustig aan. “Voor ons is dit stabiliteit.”

Geen aanval. Geen verdediging. Alleen een feit.

Sam kwam naast mijn moeder staan en keek nieuwsgierig naar haar handtas.

“Mag ik vragen wat daarin zit?”

Ik hield mijn adem even in. Mijn moeder was nooit iemand geweest die spontaniteit waardeerde.

Maar in plaats van hem af te wijzen, opende ze de tas. “Alleen saaie spullen,” zei ze. “Papieren. Een agenda.”

Hij keek teleurgesteld.

Even later stond ze op en liep naar de fotoplank. Ze pakte een lijstje op. Het was een foto van onze trouwdag. Geen groot feest, geen luxe locatie. Gewoon een kleine ceremonie in het park, met een paar vrienden.

Anna lachte op de foto. Ik keek naar haar zoals ik nu nog steeds naar haar kijk.

“Jullie zien er… tevreden uit,” zei mijn moeder zacht.

“Dat waren we,” zei ik. “Dat zijn we.”

Ze draaide zich om. “Waarom heb je me nooit nog eens gebeld?”

Ik keek haar aan. “U zei dat ik u nooit meer om iets moest vragen. Dat ik had gekozen.”

“En dat had je ook,” zei ze.

“Ja,” antwoordde ik. “Maar dat betekende niet dat ik u niet meer wilde spreken. Alleen dat ik niet bereid was mijn gezin op te geven.”

Ze keek naar Anna. Naar Sam. Naar mij.

“Ik dacht dat je jezelf tekort deed,” zei ze uiteindelijk. “Dat je genoegen nam met minder.”

Ik stond op en liep naar de keuken. Ik pakte een tekening die Sam vorige week had gemaakt. Een simpel vel papier met drie stokfiguren en een hond die meer leek op een wolk.

Bovenaan stond in grote, scheve letters: MIJN GEZIN.

Ik gaf het haar.

Ze bestudeerde het lang. Haar ogen bleven hangen bij het figuurtje in het midden – iets groter dan de andere twee.

“Dat ben jij,” zei Sam enthousiast, die inmiddels naast haar stond. “Jij bent nu ook familie, toch?”

Het was een eenvoudige vraag. Zonder strategie. Zonder verwachtingen.

Mijn moeder knipperde snel.

“Als dat mag,” zei ze zacht.

Sam haalde zijn schouders op alsof het vanzelfsprekend was. “Natuurlijk mag dat.”

En toen gebeurde er iets wat ik in mijn hele jeugd niet had meegemaakt.

Mijn moeder hurkte neer en sloeg haar armen om hem heen.

Voorzichtig. Alsof ze niet precies wist hoe dat moest.

Sam aarzelde geen seconde. Hij knuffelde haar stevig terug.

Ik zag hoe haar zorgvuldig opgebouwde pantser verder afbrokkelde.

Toen ze opstond, waren haar ogen rood.

“Ik heb veel geïnvesteerd in jouw toekomst,” zei ze tegen mij. “Maar ik heb nooit geleerd hoe ik moest investeren in jou.”

Het was geen dramatische bekentenis. Geen grote verontschuldiging. Maar het was eerlijk.

Anna legde een hand op mijn arm. Een klein gebaar, maar het gaf me kracht.

“Het is niet te laat,” zei ik.

Mijn moeder keek rond in de kamer. Naar de tweedehands bank. Naar de knutselspullen op tafel. Naar de warmte die je niet kunt kopen.

Lees verder op de volgende pagina