De woorden hingen tussen ons in terwijl de automatische deuren van de spoedeisende hulp zacht zoemend open en dicht gleden. Maya kneep mijn hand fijn. Haar huid voelde klam aan.

“Wat als het niets is?” fluisterde ze.

“Dan weten we dat ook,” zei ik. “Maar als het wél iets is, dan zijn we precies waar we moeten zijn.”

We werden sneller binnengeroepen dan ik had verwacht. Misschien was het haar bleke gezicht. Misschien was het de manier waarop ze haar buik beschermend vasthield. Een verpleegkundige stelde rustige vragen, noteerde haar klachten, mat haar temperatuur. Die bleek verhoogd.

“Hoe lang duurt de pijn al?” vroeg ze.

“Weken,” antwoordde ik.

Maya keek schuldig naar haar handen, alsof ze iets verkeerds had gedaan door zo lang pijn te hebben.

Na het eerste onderzoek werd er bloed afgenomen. Daarna volgde een echo. De arts – een vrouw met zachte ogen en een kordate houding – bleef opvallend serieus terwijl ze naar het scherm keek.

“Waar zit de pijn precies?” vroeg ze opnieuw.

Maya wees naar de rechteronderkant van haar buik.

De arts knikte langzaam. “Ik wil een aanvullende scan laten maken. Voor de zekerheid.”

Dat woord – zekerheid – gaf me zowel hoop als angst.

De scan duurde niet lang, maar het wachten op de uitslag voelde eindeloos. Maya lag stil op het bed, haar ogen half gesloten. Af en toe trok ze haar knieën iets op, alsof dat de pijn kon verzachten.

Toen kwam de arts terug. Ze ging tegenover ons zitten. Niet staand. Niet gehaast.

“Het is goed dat jullie gekomen zijn,” begon ze.

Lees verder op de volgende pagina