Mijn hart sloeg over. “Wat bedoelt u?” vroeg ik, mijn stem bijna een fluistering.

De dokter haalde diep adem en legde een stapel documenten op het bureau. “Het is zeldzaam… maar het lijkt erop dat er een andere mogelijke donor is. Iemand die een deel van Luna’s genetische profiel deelt, maar geen direct familie van u is.”

Ik voelde hoe mijn knieën zwakten. “Wie… wie kan dat zijn?”

“Dat weten we nog niet precies,” zei de dokter. “We moeten een paar tests doen, maar de kans is klein dat iemand uit het adoptiesysteem geschikt is. Het is een van die dingen die bijna onmogelijk lijken…”

Die nacht kon ik nauwelijks slapen. Luna lag veilig in haar wieg, haar zachte ademhaling als een ritme dat me kalmeerde, maar mijn gedachten waren overal. Ik had haar gevonden in een lift, alleen en kwetsbaar, en nu… nu stond haar leven op het spel.

De volgende dag begon ik een zoektocht. Ik belde iedereen die betrokken was bij het adoptieproces, maar er waren geen aanwijzingen. Mijn hoop vervloog bijna toen ik besloot om Luna’s eerste weken in het weeshuis opnieuw te onderzoeken. Misschien was er iemand die haar had bezocht of achtergelaten.

Na dagen van telefoontjes, e-mails en persoonlijke bezoeken, kreeg ik eindelijk een tip van een maatschappelijk werker: “Er is een meisje dat vaak in de buurt van dat ziekenhuis komt waar Luna is geboren. Ze zegt soms dingen die verband houden met baby’s en adopties. Misschien is dat een startpunt.”

Ik aarzelde niet. Diezelfde middag stond ik op het adres dat ze had doorgegeven. Een klein huisje aan de rand van de stad. De deur ging open en daar stond een jonge vrouw, misschien in de twintig, met een voorzichtig maar nieuwsgierig gezicht.

“Hé… ik… ik zoek iemand die misschien iets over Luna weet,” begon ik voorzichtig. Ze keek me aan, haar ogen groot en doordringend. “Luna?” vroeg ze. “Het is… het meisje uit de lift, toch?”

Mijn mond viel open. “Ja… hoe weet je dat?”

Lees verder op de volgende pagina