Toen ik met mijn dienblad vol champagne de kamer binnenliep, voelde ik de ogen van alle gasten op mij gericht. Sommigen glimlachten beleefd, anderen keken nieuwsgierig naar de “servicedame” die Laurent’s glansrijke avond leek te ondersteunen. Camille zat dicht bij Laurent, haar hand op zijn arm, haar glimlach stralend en vol zelfverzekerdheid. Ik voelde een steek van woede, maar ik hield mijn hoofd koel.
Ik plaatste de glazen zorgvuldig op een marmeren tafel en knikte naar de gasten. Elk gebaar was perfect, iedere beweging onberispelijk. Ze zagen een dienstmeid, een schaduw van een vrouw die in werkelijkheid de machtigste in de kamer was. En Laurent? Hij straalde van arrogantie, helemaal in zijn element. Hij dacht dat hij het spel controleerde.
Maar ik had een plan. Alles wat ik tot nu toe had opgebouwd, wachtte op dit moment om zichtbaar te worden. Mijn aanwezigheid hier, volledig ondergeschikt lijkend, was mijn eerste zet. Terwijl ik een glas naar een tafel droeg, liet ik subtiel mijn smartwatch een bericht naar mijn assistent in Horizon Global sturen: “Live overdracht voorbereiden. Zet alles klaar.”
De avond ging verder. Laurent pronkte met zijn nieuwe titel, vertelde anekdotes over zijn carrière en liet Camille schitteren alsof ze de ster van de avond was. Ik glimlachte, terwijl ik een glas serveerde. Elk compliment dat hij gaf, elke bewonderende blik die Camille kreeg, was voor mij een bevestiging dat hij volledig onbewust was van mijn echte positie.
Toen het moment kwam om de hoofdtafel te bereiken, hoorde ik het zachte gezoem van een drone door de kamer. De lichten dimden plotseling, en op de enorme projector aan de muur verscheen het logo van Horizon Global Holdings. Een golf van verbazing ging door de gasten. Laurent verstijfde, zijn glimlach verdween als sneeuw voor de zon.
“Dames en heren,” klonk mijn stem door de luidsprekers, sterk en helder. “Wat u zojuist ziet, is Horizon Global Holdings. En hoewel ik vandaag hier als dienende vrouw ben verschenen, ben ik de rechtmatige eigenaar van dit imperium.”