Ryan liep vastberaden naar Ed toe, zijn gezicht strak van woede maar beheerst. Iedereen voelde de spanning in de lucht; zelfs de muziek leek te stoppen.

“Ed,” zei Ryan met een stem die ijzig kalm klonk, “dit was niet grappig. Niet voor haar, niet voor de gasten, en al helemaal niet voor ons allemaal die dit moment dierbaar wilden maken.”

Ed grijnsde nog steeds, maar zijn ogen verrieden een vleugje onzekerheid. “Kom op, het is maar een grapje! Iedereen lacht toch?”

“Een grap?” reageerde Ryan scherp. “Een grap is iets dat beide partijen leuk vinden. Jij hebt haar vernederd voor een volle zaal mensen. Dat is geen grap, dat is respectloos.”

Ik voelde tranen opwellen, maar iets in de manier waarop Ryan voor me stond, gaf me kracht. Zijn hand vond de mijne en kneep erin, een stille belofte dat hij me zou beschermen.

Ed probeerde de situatie te keren. “Ach, ze kan het wel hebben. Het is maar taart!”

Lees verder op de volgende pagina