Skip to content 
“Het onderzoeksteam uit het hoofdkantoor neemt dit over. Onafhankelijk. Transparant.”
Dat woord bleef hangen.
Transparant.
Getuigen
In de week die volgde, meldden zich meer vrouwen.
Niet allemaal tegelijk. Niet dramatisch.
Maar één voor één.
Sommigen met trillende handen. Anderen met een vastberaden blik.
Het verhaal was steeds hetzelfde, met kleine variaties: te dichtbij staan. Fluisteren. Uitnodigingen die geen uitnodigingen waren. Een sfeer creëren waarin ‘nee’ ongemakkelijk werd.
Wat hij deed was subtiel. Net genoeg om twijfel te zaaien.
Maar samen vormden die subtiele momenten een patroon dat niet langer ontkend kon worden.
Piper legde haar verklaring af. Janette ook. Zelfs Christa – die bijna een jaar eerder abrupt was vertrokken – stuurde een schriftelijke getuigenis vanuit haar nieuwe baan.
Elke stem versterkte de volgende.
De ommekeer
Drie weken later kwam het besluit.
Landry Mitchell werd ontslagen wegens grensoverschrijdend gedrag en schending van de gedragscode.
Geen publieke details. Geen sensationele aankondiging.
Maar intern was het duidelijk.
Er kwam een verplichte training over sociale veiligheid. Een vertrouwenspersoon die niet onder direct management viel. Een anoniem meldpunt dat daadwerkelijk werd beheerd door een externe partij.
Voor het eerst in lange tijd voelde het alsof woorden betekenis kregen.
Het gesprek in de lift
Op een donderdagmiddag stond ik in de lift met Marianne van HR.
Ze keek me aan via de spiegelwand.
“Je weet dat dit risico voor je carrière had kunnen betekenen,” zei ze.
“Ja.”
“Waarom deed je het toch?”
Ik dacht even na.
“Omdat stilte ook een keuze is,” zei ik. “En ik wilde niet langer de verkeerde keuze maken.”
De liftdeuren gingen open.