Die nacht zat ik alleen aan de keukentafel.

De kinderen sliepen boven. Het huis voelde plotseling groter, stiller, kouder. De scheidingspapieren lagen voor me, onaangeraakt. Mijn handen trilden niet eens meer. Er was een vreemde rust over me heen gekomen — het soort stilte dat volgt na een storm.

“Je bent niet langer de vrouw met wie ik getrouwd ben.”

Zijn woorden bleven rondzingen in mijn hoofd.

Acht jaar lang had ik mezelf opzijgezet. Mijn dromen, mijn lichaam, mijn slaap, mijn sociale leven. Alles draaide om David, om zijn revalidatie, om de kinderen.

En nu was ik “niet genoeg”.

Ik stond op en liep naar onze slaapkamer. Zijn kledingkast was half leeg. De la waar hij zijn horloge en sleutels bewaarde, was leeg.

Maar één ding lag er nog.

Een oude map.

Ik herkende hem meteen — medische documenten, verzekeringspapieren, alles wat met het ongeluk te maken had. Ik wilde hem eigenlijk in een doos stoppen en wegleggen, maar toen viel er een envelop uit.

Niet geopend.

Met mijn naam erop.

Mijn adem stokte.

Voorzichtig maakte ik hem open.

Het was een brief van onze verzekeringsmaatschappij. Gedateerd… zes jaar geleden.

Zes jaar.

Mijn ogen gleden over de woorden.

“Na herbeoordeling van de medische rapporten… geen volledige verlamming vastgesteld… tijdelijke neurologische uitval… aanzienlijke herstelkans binnen 12–24 maanden…”

Ik ging zitten op het bed.

Geen volledige verlamming vastgesteld.

Tijdelijke uitval.

Herstelkans binnen twee jaar.

Mijn hart begon te bonzen.

Lees verder op de volgende pagina