Skip to content 
De artsen in het ziekenhuis hadden destijds gezegd dat hij misschien nooit meer zou lopen. Maar deze brief — twee jaar na het ongeluk — stelde iets anders.
Ik bladerde verder in de map.
Er zaten fysiotherapierapporten in. Notities. Evaluaties.
En toen zag ik het.
Drie jaar geleden had een specialist genoteerd:
“Patiënt toont duidelijke spieractiviteit in onderste ledematen. Looppogingen mogelijk met intensieve training. Prognose positief.”
Drie jaar geleden.
Drie.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Hij had dus al jaren kans op volledig herstel.
Waarom had hij mij dat nooit verteld?
Mijn gedachten schoten terug naar kleine momenten.
Hoe hij soms zei dat hij “geen energie had” voor extra therapie.
Hoe hij bepaalde oefeningen oversloeg.
Hoe hij gefrustreerd werd wanneer ik voorstelde om een andere specialist te raadplegen.
En ineens viel alles op zijn plek.
Hij had zich niet volledig ingezet voor zijn herstel.
Niet omdat hij het niet kon.
Maar omdat hij niet wilde.
De volgende ochtend bracht ik de kinderen naar school zoals altijd. Ik glimlachte naar andere ouders alsof mijn wereld niet net was ingestort.
Daarna nam ik vrij van mijn werk en reed naar het revalidatiecentrum waar David jarenlang was behandeld.
Ik vroeg om een gesprek met zijn fysiotherapeut.
Een vriendelijke vrouw van rond de vijftig ontving me in haar kantoor.
“Hoe gaat het met David?” vroeg ze opgewekt. “We waren zo blij met zijn vooruitgang.”
Ik keek haar recht aan.
“Wanneer wist u dat hij weer volledig zou kunnen lopen?”