Skip to content 
Ze fronste licht. “Dat was eigenlijk al vrij vroeg duidelijk. Zijn ruggenmerg was niet volledig beschadigd. Het was een kwestie van tijd en discipline.”
“Hoeveel tijd?” vroeg ik.
“Normaal gesproken één tot twee jaar bij zijn type letsel. Maar… David was niet altijd gemotiveerd. Hij annuleerde vaak sessies.”
Mijn handen werden koud.
“Wist hij dat hij kon herstellen?”
Ze keek verbaasd. “Natuurlijk. We hebben dat meerdere keren besproken.”
Ik voelde hoe iets in mij brak — niet luid, maar definitief.
Hij wist het.
Al jaren.
Toen ik thuiskwam, pakte ik opnieuw de papieren erbij.
En toen zag ik het tweede detail.
Een aparte map met bankafschriften.
Ik had altijd gedacht dat onze financiële situatie krap was. Dat mijn baan als kamermeisje noodzakelijk was om alles draaiende te houden.
Maar de verzekeringsuitkering die hij na het ongeluk had ontvangen — een aanzienlijke som — was nooit volledig opgegaan aan medische kosten.
Een groot deel stond op een aparte rekening.
Op zijn naam.
En de afgelopen twee jaar waren er maandelijkse overboekingen geweest naar een onbekende rekening.
Mijn maag draaide om.
Ik hoefde geen detective te zijn om het patroon te zien.
Hij had niet alleen geweten dat hij kon herstellen.
Hij had zich ook financieel voorbereid.
Voor een leven zonder mij.
Acht jaar lang had ik om vier uur ’s ochtends opgestaan.
Acht jaar lang had ik hem gewassen, gevoed, aangemoedigd.
En ergens halverwege had hij al besloten dat hij verder zou gaan — zonder mij.
Niet omdat ik “mezelf had verwaarloosd”.
Maar omdat hij zich gevangen voelde in een rol die hem niet langer uitkwam.
Een week later belde zijn advocaat om een gesprek te plannen.
Ik ging.
David zat daar, rechtop, zelfverzekerd. Hij droeg een nieuw pak. Zijn houding was anders — niet alleen fysiek sterker, maar afstandelijk.
“Ik wil dit netjes regelen,” zei hij. “Geen drama.”
Ik keek hem rustig aan.
“Wanneer wist je dat je weer zou kunnen lopen?”
Hij verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Zes jaar geleden? Drie? Of vanaf het begin?”