Mijn hart sloeg even over, maar ik voelde iets dat sterker was dan angst. Het was vastberadenheid. “Ik ben niet hier om te spelen. Ik ben hier omdat ik Ryan liefheb, en ik wil een leven met hem. Maar ik zal niet mijn waarden opzij zetten om in een spel te passen dat ik nooit heb gekozen.”

Brent leunde voorover. “Dat is aardig gezegd, Claire,” zei hij. “Maar je begrijpt dat in deze familie loyaliteit… en transparantie… alles is. We accepteren niets half. Zelfs niet van iemand die zo… indrukwekkend is als jij.”

Ik hield mijn hoofd rechtop. “Transparantie? Dan bent u dus boos dat ik eerlijk ben over mezelf? Dat ik geen toneel speel om jullie goedkeuring te winnen?”

Madeline stond langzaam op. Haar aanwezigheid vulde de kamer, haar houding precies die van iemand die denkt dat macht automatisch intimiderend is. “U denkt dat dit een spel is dat u kunt negeren, Claire. Maar u begrijpt nog niet hoe diep dit alles gaat. Mijn familie beschermt zijn eigen belangen. We laten niemand zomaar binnen. Zeker niet iemand die… nieuw is.”

Ik glimlachte, maar mijn ogen gleden naar Ryan. Hij zag er moe uit, maar er was iets in zijn blik dat mijn hart verwarmde: een stille steun. Ik voelde dat ik dit niet alleen hoefde te dragen. “Dan is het goed, Madeline,” zei ik kalm. “Als u wilt dat ik speel volgens uw regels… dan moet u weten dat ik niet kan vals spelen. Dat is niet wie ik ben. Maar ik kan wel eerlijk, open en toegewijd zijn. Aan Ryan. Aan ons leven. Aan liefde. Dat is alles wat telt.”

Madeline staarde me aan, alsof ze probeerde een zwakte te vinden die er niet was. Toen knikte ze langzaam. “Misschien… misschien onderschat ik u, Claire.”

Ik glimlachte innerlijk. Dat was alles wat ik nodig had. Een klein stukje erkenning, een opening. Geen overweldigende overwinning, geen applaus – gewoon een deur op een kier.

Brent zuchtte en leunde achterover. “Oké. Misschien moeten we allemaal even tot rust komen,” zei hij. De spanning in de kamer leek iets te zakken. Madeline zat weer, maar haar ogen hielden me scherp in de gaten, alsof ze elk woord wilde beoordelen.

Ryan nam mijn hand. “Dank je, Claire,” fluisterde hij. “Voor alles. Voor wie je bent. Voor hoe je dit doet.”

Ik knikte. “Ik ben wie ik ben. Dat zal nooit veranderen. En dat hoeft ook niet. Maar liefde… dat is universeel. Dat begrijpt iedereen, zelfs als ze het spel niet helemaal begrijpen.”

Madeline keek naar Ryan, haar gezicht verzacht. “Misschien… moeten we gewoon leren accepteren dat sommige mensen anders zijn dan wij. En dat het oké is.”

Lees verder op de volgende pagina