Skip to content 
Toen ze klaar was, keek ze naar hem en zei zachtjes: “Antoine… jij bent mijn thuis, mijn rots en mijn toekomst.”
Antoine kneep haar hand en glimlachte. “En jij bent mijn licht, Claire. Samen kunnen we alles aan.”
In dat moment begrepen ze beiden dat hun liefde niet werd gemeten aan fysieke mogelijkheden of verwachtingen van anderen. Het werd gemeten aan hun toewijding, hun vertrouwen, en de manier waarop ze elkaar aanvulden. En dat was krachtiger dan alles wat ze ooit hadden gekend.
Het dorp, dat ooit gefluisterd had over Antoine’s “gekke keuze”, keek nu met respect en bewondering naar het paar. Mensen begonnen hun eigen vooroordelen te herzien en beseften dat echte liefde zich niet laat beperken door beperkingen of materiële bezittingen.
En zo begon het leven van Antoine en Claire – een leven vol uitdagingen, maar ook vol liefde, vertrouwen en onverwachte wonderen. Elke dag, elke kleine overwinning, was een bewijs dat liefde alles kon overwinnen.
Die eerste nacht van openbaringen had hen niet gebroken; het had hen sterker gemaakt. Antoine wist nu dat hun reis samen misschien hobbelig zou zijn, maar dat elke stap, elke traan, en elke glimlach hen dichter bij elkaar zou brengen.
En terwijl de avondzon onderging en hun huis vulde met het zachte gouden licht, fluisterde Antoine in het oor van Claire:
“Wat er ook gebeurt, Claire… jij bent mijn alles. En dat zal altijd zo blijven.”
Claire glimlachte en voelde een diepe rust. Voor het eerst sinds het ongeluk wist ze dat ze echt veilig was – niet omdat haar lichaam kon lopen, maar omdat hun hart samen stap voor stap vooruit ging.