Skip to content 
Twee dagen later kreeg ik bezoek van mijn collega, rechter Henderson. Niet formeel. Gewoon als vriend.
“Je had het recht om je identiteit meteen duidelijk te maken,” zei hij terwijl hij naast mijn bed zat.
“Ik weet het,” zei ik. “Maar respect dat alleen gebaseerd is op titel is geen echt respect.”
Hij glimlachte flauwtjes. “Soms is titel bescherming.”
Misschien had hij gelijk.
Toen ik eindelijk naar huis mocht, stond Ethan naast me bij de voordeur. Hij pakte de autostoeltjes vast alsof ze van glas waren.
Voordat we instapten, draaide hij zich naar me.
“Er komt afstand,” zei hij zacht. “Tussen mijn moeder en ons. Tot ze begrijpt wat ze heeft gedaan.”
Ik knikte. Dat was geen wraak. Dat was grens.
Weken gingen voorbij.
De blauwe plek op mijn gezicht verdween. De hechtingen genazen. Noah en Nora groeiden, sliepen, huilden, leefden.
Er kwam een formele zitting. Niet in mijn rechtszaal. Uiteraard niet. Een andere rechter behandelde de zaak. Ik zat daar niet als collega, maar als moeder.
Margaret probeerde eerst nog invloed uit te oefenen. Haar advocaat sprak over “misverstanden” en “emotionele spanningen”.
Maar beelden liegen niet.
Uiteindelijk kreeg ze een voorwaardelijke straf, verplichte therapie en een contactbeperking zolang wij dat noodzakelijk achtten.
Na afloop liep ze langs me zonder me aan te kijken.
Voor het eerst had ze geen controle over het verhaal.