Toen ik het doosje opende, zag ik eerst alleen papier en een paar foto’s. Mijn handen trilden een beetje. Cole stond naast me, zijn gezicht bleek, zijn ogen groot van afwachting. Maya had altijd geheimen gehad, kleine dingen: een tekening die ze niet wilde laten zien, een verhaal dat ze fluisterde in het donker. Maar dit voelde anders. Dit voelde… zwaar.

Het eerste wat ik uit het doosje haalde, was een klein schriftje, bedekt met een oude, lichtgebruinde leren kaft. Op de voorkant stond in haar kleine, nette handschrift: “Maya’s Geheimen”. Mijn hart sloeg een slag over. Cole keek van het schriftje naar mij en weer terug.

“Wat is dit, Cole?” vroeg ik zacht.

“Het is… haar dagboek, denk ik. Ik heb het niet aangeraakt behalve om het slot open te maken,” antwoordde hij, zijn stem bijna fluisterend.

Ik knielde neer op de grond, pakte het schrift voorzichtig op en sloeg de eerste pagina open. De woorden waren klein, netjes en vol aandacht geschreven. Maar de inhoud… de inhoud deed me bijna ineenkrimpen.

“Mama weet niet alles. Maar ik moet het opschrijven, voor als ze er ooit achterkomt. Het is niet dat ik iets verkeerds doe. Het is gewoon… dat ik dingen weet die ik niet kan delen.”

Lees verder op de volgende pagina