De stilte in het bankfiliaal was zo diep dat men het zachte zoemen van de airconditioning kon horen.

Iedereen staarde.

De regiomanager, een man die normaal gesproken met afstand en autoriteit sprak, knielde voor de schoonmaakster alsof hij voor iets heiligs stond.

Zijn handen trilden licht terwijl hij haar gehavende vingers vasthield.

“Alia,” herhaalde hij fluisterend.

Haar ogen — die altijd naar de vloer gericht waren — keken hem nu aan.

En toen, na drie jaar stilte, bewoog haar lippen.

“Waarom?” zei ze.

Slechts één woord.

Maar het sneed door de ruimte als glas.

Sergei Mikhailovich sloot zijn ogen even, alsof hij zich op dat ene woord had voorbereid en er toch niet klaar voor was.

“Ik was te laat,” antwoordde hij zacht.

De medewerkers wisselden verwarde blikken uit. De accountmanager die haar eerder had uitgelachen, stond roerloos achter zijn bureau.

Aleptyna — of Alia — trok haar handen langzaam terug. Niet ruw. Niet boos. Gewoon beslist.

Ze stond op.

Voor het eerst zagen haar collega’s haar rechtop, zonder gebogen schouders. Ze was kleiner dan Sergei, maar op dat moment leek zij degene met de meeste kracht.

“Je was niet te laat,” zei ze, haar stem hees maar helder. “Je koos ervoor om niet te komen.”

Een collectieve ademhaling ging door de ruimte.

Sergei kwam langzaam overeind.

“Ik heb je gezocht,” zei hij. “Na de brand. In ziekenhuizen. In andere steden. Ik wist niet dat je je naam had veranderd.”

Alia keek hem lang aan.

“Je wist waar ik werkte.”

Hij zweeg.

Lees verder op de volgende pagina