Skip to content 
Dat was antwoord genoeg.
Drie jaar eerder, na de brand die haar schoolgebouw verwoestte, was alles in haar leven ingestort. Niet alleen het gebouw, niet alleen haar stem — maar ook haar toekomst.
Ze was niet alleen lerares geweest.
Ze was verloofd.
Met Sergei.
Toen nog geen directeur, maar een ambitieuze bankmanager met grote plannen.
Hij had haar die ochtend gebeld, vlak voor de brand. Hij had een promotie aangeboden gekregen in een andere stad. Hij wilde dat ze met hem meeging.
Zij had getwijfeld. Haar moeder was ziek. Haar leerlingen waren haar wereld.
“We praten vanavond,” had ze gezegd.
Maar er kwam geen avond.
Na de brand lag ze weken in het ziekenhuis. Brandwonden aan haar handen, rookschade aan haar longen. Ze kon nauwelijks spreken.
Haar moeder overleed kort daarna aan hartfalen, nog vóór Alia volledig was hersteld.
En Sergei?
Hij was vertrokken.
De promotie wachtte niet.
Hij had bloemen gestuurd. Een kaart.
Maar hij was niet gebleven.
Niet toen ze wakker werd.
Niet toen ze leerde opnieuw te lopen zonder pijn.
Niet toen ze stopte met praten.
“Waarom ben je hier?” vroeg ze nu rustig.
Sergei keek om zich heen, zichtbaar ongemakkelijk onder de vele blikken.
“Ik hoorde je naam,” zei hij. “Aleptyna. Maar toen ik je zag… wist ik het meteen.”
Hij slikte.
“Alia, ik heb nooit opgehouden van je te houden.”
Er ging een bijna hoorbare rilling door het personeel.
De stille schoonmaakster.
Een verleden.
Een liefdesverhaal.
Alia’s gezicht bleef kalm.
“Liefde,” herhaalde ze zacht. “Is blijven.”
Die woorden waren niet luid. Maar ze waren onwrikbaar.
Sergei stapte dichterbij.
“Ik was bang,” gaf hij toe. “De brand… je verwondingen… alles veranderde. Ik wist niet hoe ik moest helpen. Ik dacht dat je mij niet meer nodig had.”
Ze keek naar haar handen — littekens die als bleke herinneringen over haar huid liepen.
“Ik had je niet nodig om me te redden,” zei ze. “Ik had je nodig om te blijven.”
In een hoek van de bank veegde een jonge stagiaire ongemerkt een traan weg.
De accountmanager die haar had bespot, keek naar de grond.
Sergei haalde diep adem.
“Ik kan het verleden niet veranderen,” zei hij. “Maar ik kan nu kiezen.”