Terwijl het vliegtuig langzaam begon te taxiën, voelde ik hoe mijn hartslag vertraagde. Het gebrom van de motoren was bijna hypnotiserend. Ik leunde achterover, nam een slok champagne en keek door het raam naar de landingsbaan die zich uitstrekte als een belofte van iets nieuws, iets onbevreesds.

Mijn telefoon trilde. Een bericht van Paige: “Geniet je? Vergeet ons niet!” Ik glimlachte schamper en liet mijn duim over het scherm glijden voordat ik het wegdrukte. Ik had haar, mijn ouders, en hun wereld achter me gelaten. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik echt iets voor mezelf deed.

De stewardess bracht een eerste maaltijd. Geen haast, geen verplichtingen, geen oordeel over hoe ik at of hoeveel ik at. Alleen ik, mijn glas, en de oneindige mogelijkheden die voor me lagen.

Toen het vliegtuig steeg boven de wolken, voelde ik een plotselinge euforie, een mengeling van opluchting en verwachting. Ik dacht aan het leven dat ik achterliet: het strakke schema, de verwachtingen, de constante herinnering dat ik nooit het ‘belangrijkste’ kind was. Alles wat ik ooit was, leek achter me te vallen als kleine schaduwen op de landingsbaan.

Na een paar uur haalde ik een boek tevoorschijn. Niet dat ik het wilde lezen – ik wilde het gevoel van pagina’s onder mijn vingers, de stilte van een verhaal dat niemand anders kent. Terwijl ik bladerde, begon mijn gedachtenstroom zich te openen. Wie was ik als niemand naar me keek? Als ik niet gedefinieerd werd door hun verwachtingen, door de rol die ik altijd had gespeeld?

Het geluid van iemand die zachtjes lachte naast me trok me uit mijn gedachten. Een vrouw in de stoel naast me glimlachte verontschuldigend en wees naar het raam. “Sorry, ik kon het niet helpen. Je ziet eruit alsof je eindelijk vrij bent,” zei ze zacht.

Lees verder op de volgende pagina