Ik lachte, een beetje nerveus. “Zo voelt het ook,” zei ik eerlijk. “Het is… nieuw. Een beetje eng, maar… fantastisch.”

Ze knikte. “Het is altijd eng om iets nieuws te beginnen. Maar dat betekent meestal dat het precies is wat je nodig hebt.”

Haar woorden raakten iets diepers. Ik had nooit iemand gehoord die mijn situatie precies begreep zonder te oordelen. We raakten aan de praat, eerst voorzichtig, toen met meer openheid. Haar naam was Elena. Ze was een fotografe, onderweg naar een werkopdracht in Costa Rica. Haar verhalen over verre landen, kleurrijke markten, en onbekende stranden waren precies het soort vrijheid dat ik voor mezelf wilde ontdekken.

De uren verstreken snel. We deelden lunch, verhalen, en stilte die comfortabel voelde, alsof de wereld buiten het vliegtuig er niet toe deed. Het was pas toen de zon door het raam scheen dat ik me realiseerde dat ik al dagen geen gedachte had verspild aan mijn oude leven.

Bij aankomst in Costa Rica werd ik begroet door vochtige lucht, het geluid van exotische vogels en een geur van aarde en zee die alles leek schoon te vegen wat ik had meegedragen van thuis. Het voelde als een andere wereld, en tegelijkertijd als een tweede kans om mezelf te vinden.

Ik nam een taxi naar het kleine huis dat ik had geboekt via een vriend van een vriend – iets eenvoudig, maar met uitzicht op de oceaan. De golven braken zacht op het strand en een koele wind streek door de palmbomen. Ik voelde hoe elke stap die ik zette naar het huis me lichter maakte, alsof ik letterlijk en figuurlijk van ballast werd ontdaan.

De eerste dagen waren een oefening in gewoon ademen. Geen telefoontjes van Paige, geen schema’s, geen verwachtingen. Alleen de zon, de zee, en mijn eigen ritme. Ik maakte lange wandelingen, nam foto’s van de zonsopgangen, schreef in een dagboek over de vrijheid die ik voelde. Elke ochtend werd ik wakker zonder het gewicht van schuld of verplichting. Het was een sensatie die ik bijna was vergeten.

Op een dag ontmoette ik een lokale gids genaamd Marco, die me meenam naar verborgen watervallen en kleine dorpjes waar toeristen zelden kwamen. Terwijl ik door het regenwoud liep, voelde ik een opwinding die ik sinds mijn kindertijd niet meer had gevoeld. Alles om me heen was levendig, groen en vol leven. Ik begon te beseffen dat vrijheid niet alleen het verlaten van iets is, maar het vinden van iets nieuws – een stukje van jezelf dat je altijd hebt gemist.

In de avonden, wanneer de lucht langzaam donker werd en de sterren boven de oceaan verschenen, zat ik op het balkon met een glas wijn, luisterend naar het zachte geruis van de golven. Ik dacht aan mijn ouders en Paige, en hoewel er een klein deel van mij hen miste, voelde ik geen bitterheid. Het was niet hun schuld dat ik mijn weg moest vinden. Het was mijn beurt om te kiezen wie ik wilde zijn, zonder hun schaduw boven me.

Lees verder op de volgende pagina