Mijn moeder, Elena van Dijk, bewoog zich met een kalmte die iedereen in de zaal deed verstijven. Ze was een vrouw van weinig woorden, maar haar reputatie was legendarisch in juridische kringen – een voormalige rechter die berucht was om haar onverzettelijkheid en scherpe inzicht. Iedereen wist dat als Elena een zaak betrad, niets onopgemerkt bleef.

Andrew stond stijf, zijn zelfverzekerdheid leek in rook op te gaan. Zijn advocaat opende zijn mond, maar de woorden stierven voordat ze betekenis hadden. Zelfs de rechter leek een stap achteruit te doen, alsof hij de kracht van haar aanwezigheid voelde.

Mijn moeder liep langzaam naar mijn tafel, haar ogen op Andrew gericht, diep en doordringend. Ze boog zich naar mij toe en fluisterde: “Rustig, Clara. Laat mij het doen.”

Het was alsof een warme stroom van zekerheid door me heen ging. Alles wat Andrew dacht dat hij had opgebouwd – zijn zelfvertrouwen, zijn gevoel van macht – leek te wankelen onder haar blik.

“Mevrouw van Dijk,” begon de rechter, duidelijk nieuwsgierig, “u bent hier buiten de gangbare procedure om aanwezig. Wat is uw rol in deze zaak?”

Elena glimlachte kort, haar stem kalm en krachtig. “Ik ben hier als vertegenwoordiger van mijn dochter, Clara. En ik denk dat er een paar misvattingen zijn die rechtgezet moeten worden.”

Andrew probeerde een antwoord te formuleren, maar hij voelde hoe de muren van zijn perfecte façade begonnen te barsten. Elke stap die hij had gezet om Clara te isoleren, werd nu blootgelegd door één vrouw.

Elena trok een paar documenten uit haar map en legde ze op de tafel. “Hier zijn de financiële verslagen die uw advocaat heeft neergelegd. Interessant genoeg ontbreken er bepaalde transacties en verdwijningen van fondsen die duidelijk in strijd zijn met de voorwaarden van dit huwelijk en de wettelijke rechten van mijn dochter.”

Lees verder op de volgende pagina