De rechter bekeek de papieren en fronste zijn wenkbrauwen. Andrew voelde zijn hart sneller kloppen. Hij had deze informatie zorgvuldig verborgen gehouden, overtuigd dat zijn macht onaantastbaar was.

“Deze documenten,” ging mijn moeder verder, “tonen aan dat de schikking die meneer Collins voorstelt, niet alleen onrechtvaardig is, maar ook illegaal kan zijn gezien de verborgen transacties. Ik vraag de rechtbank daarom een herziening van de financiële claims.”

Andrew’s advocaat probeerde tussen te komen, maar Elena hief een hand. “Laat mij afronden. U zult merken dat ik elk detail heb gecontroleerd. Het is niet mijn eerste zaak waarin iemand dacht dat macht hem onaantastbaar maakte.”

Het werd muisstil. Zelfs de griffier stopte met typen. Iedereen wist dat hier iets gebeurde dat de loop van de zitting voorgoed zou veranderen.

Toen Elena verder sprak, voelde ik hoe mijn eigen angst begon te smelten. “Wat uw dochter probeert te bereiken,” zei ze, haar stem langzaam en dreigend, “is gerechtigheid. Niet enkel geld of bezit. En elke poging om haar rechten te ondermijnen, zal zorgvuldig en volledig worden onderzocht.”

Andrew stond op, zijn handen trillend. “Dit is belachelijk! Jullie kunnen niet zomaar… dit is mijn huis, mijn kinderen!”

“Elke claim die u maakt, meneer Collins, moet gebaseerd zijn op waarheid en wettelijke gronden,” antwoordde Elena scherp. “En zoals u zult merken, zijn uw argumenten dunner dan u denkt.”

De rechter leunde achterover, duidelijk geïnteresseerd. “Mevrouw van Dijk, ik verzoek u de specifieke punten van uw betoog voor te leggen.”

Ze knikte en begon systematisch de financiële en juridische gaten in Andrews verhaal te leggen. Elke keer dat hij iets beweerde, had zij bewijs dat het tegensprak. Elke poging om Clara te veroordelen zonder advocaat werd ondermijnd door haar aanwezigheid en kennis.

Ik voelde een gevoel van opwinding en hoop dat ik lang niet had gevoeld. Mijn moeder vocht niet alleen voor mij, maar voor Emma, voor gerechtigheid en voor alles wat Andrew had geprobeerd te vernietigen.

Uren verstreken terwijl de zitting zich ontvouwde. Andrew werd steeds wanhopiger. Zijn advocaat, die tot nu toe de toon had gezet, leek te smelten onder de scherpzinnige vragen en tegenargumenten van Elena.

Aan het einde van de dag trok de rechter zich terug voor beraad. De spanning was ondraaglijk. Andrew zat stil, zijn ogen wijd open, terwijl mijn moeder naast mij stond, een rustige hand op mijn schouder.

Lees verder op de volgende pagina