De man in het donkere pak bewoog met een kalme zekerheid, alsof hij elke situatie al duizend keer had gecontroleerd. Zijn ogen, scherp en donker als geslepen obsidiaan, richtten zich direct op mij. “Mevrouw Parker,” zei hij met een stem die zowel autoriteit als zachtheid droeg, “u bent eindelijk gevonden.”

Ik voelde mijn knieën bijna verzwakken. “U… u kent mijn moeder?” stamelde ik, terwijl ik mijn hand steviger om de ketting klemde.

Hij knikte langzaam. “Meer dan u zich kunt voorstellen. Linda Parker was een van de meest briljante mensen van haar tijd, en deze ketting… is niet zomaar een sieraad. Het is een sleutel.”

“Een sleutel?” herhaalde ik, mijn stem een mengeling van ongeloof en nieuwsgierigheid.

“Ja,” zei hij, en een dunne glimlach brak even door zijn ernstige gelaat. “Deze ketting bevat codes, aanwijzingen en documenten die uw moeder jarenlang verborgen heeft gehouden. Ze was op de vlucht voor mensen die haar wilden stoppen. En u… u bent de enige die het kan voltooien.”

De woorden raakten me als een bliksemschicht. Mijn moeder had me nooit verteld over geheimen, over codes, over gevaar. Alles wat ik dacht te weten over haar leven leek opeens een leugen.

“Waarom ik?” vroeg ik, mijn stem zacht, bijna een fluistering. “Ik ben… ik ben geen spion, geen detective. Ik ben gewoon…”

“Een overlever,” onderbrak hij me. “Net als uw moeder. Ze wist dat u dit kon.”

De juwelier, die tot nu toe stil had toegekeken, haalde diep adem. “Mevrouw, hij moet het u uitleggen voordat u zich realiseert wat er op het spel staat. U moet met hem meegaan. Alleen hij kan u beschermen.”

Lees verder op de volgende pagina