De bewakers maakten een stap naar voren, maar ik bleef bevroren van angst. Het leek alsof ik een keuze moest maken tussen het onbekende en een leven vol armoede en onzekerheid. Uiteindelijk, iets in mijn moeder’s stem in mijn herinnering – altijd sterk, altijd vastberaden – gaf me moed.

“Oké,” zei ik eindelijk. “Ik ga mee.”

De man knikte goedkeurend en gebaarde naar de bewakers. “Goed. We vertrekken nu. Er is geen tijd te verliezen.”

Ze leidden me door een achterdeur die ik nooit eerder had gezien. Buiten stond een zwarte SUV met getinte ramen. De motor gromde zachtjes. Terwijl we instapten, voelde ik de ketting zwaar tegen mijn borst rusten. Het voelde alsof er een gewicht van verantwoordelijkheid op me lag, groter dan ik ooit had gekend.

Tijdens de rit spraken de man en de juwelier nauwelijks. De stad vervaagde langs het raam, en ik probeerde mijn gedachten te ordenen. Wie waren deze mensen? Wat had mijn moeder verborgen? En vooral… wie probeerde haar tegen te houden?

Na ongeveer een uur rijden stopten ze bij een afgelegen landhuis aan de rand van een bos. Het gebouw was groot, maar niet opdringerig; het straalde precisie en veiligheid uit. “Welkom bij de basis,” zei de man, die zich eindelijk voorstelde als Damian Cross.

Binnen was het een mengeling van bibliotheken, technologie en kaartensystemen. Grote schermen toonden codes, grafieken en oude foto’s van mijn moeder. Ik voelde me klein, overweldigd, maar ook… op de een of andere manier thuis.

“Uw moeder was een geniale strateeg,” zei Damian terwijl hij me door de ruimte leidde. “Ze heeft haar leven gewijd aan het beschermen van informatie die niet in verkeerde handen mocht vallen. Deze ketting… is het laatste stuk van een puzzel die u moet oplossen. En ik zal u helpen.”

Hij legde een kleine doos op tafel. Binnenin lagen oude brieven, een dagboek en een set van metalen plaatjes die eruitzagen als microchips. Mijn handen trilden terwijl ik de spullen oppakte.

“Waarom mij?” vroeg ik opnieuw.

“Omdat u de eigenschappen hebt die zij bewonderde: intelligentie, doorzettingsvermogen, integriteit,” zei hij kalm. “En vooral… omdat u haar dochter bent. Niemand anders kan deze taak volbrengen zoals u dat kan.”

De komende uren namen we door wat de ketting betekende. Elk deel bevatte een codering die leidde naar verborgen rekeningen, documenten en een plan dat mijn moeder had opgesteld om een groot netwerk van corrupte zakenlieden en oplichters bloot te leggen. Alles was ontworpen om een fortuin en macht te beschermen – en nu was het mijn verantwoordelijkheid om het te voltooien.

De dagen erna veranderden mijn leven volledig. Ik leerde hoe ik codes moest kraken, hoe ik digitale beveiliging moest doorbreken en hoe ik veilig informatie moest verplaatsen. Damian was streng, maar geduldig, en langzaam begon ik te begrijpen hoe slim en gewaagd mijn moeder werkelijk was geweest.

Maar het gevaar was altijd nabij. Op een avond, terwijl ik bezig was met een complexe code in de hoofdcomputer, hoorde ik het zachte geluid van een deur die openging. Voor ik kon reageren, stonden twee mannen in zwarte pakken in de deuropening. Hun gezichten waren gemaskerd, maar hun bedoelingen waren duidelijk.

Lees verder op de volgende pagina