Martinez’ glimlach verslapte een fractie. “Euh… nou ja… we hebben videobeelden van de beveiligingscamera. U werd betrapt op het betreden van een beveiligd gebied zonder toestemming. Dat is voldoende voor het opstellen van een proces-verbaal.”

Kesha knikte langzaam. “Videobeelden, zeg u… Dan verwacht ik dat deze beelden meteen worden overhandigd aan het gerecht en mijn advocaat. Want tot dat moment beschouw ik dit als een valse beschuldiging.” Haar stem was kalm, maar ze voelde het vuur van woede in zich opkomen. Haar reputatie, haar carrière, alles stond op het spel.

Harrison fronste en wendde zich tot Martinez. “Agent, ik wil dat u de beelden aan de rechtbank laat zien. En geen enkele selectie of aanpassing, begrepen?”

Martinez knikte, maar hij voelde zich zichtbaar ongemakkelijk. De strategie die hij in gedachten had, begon te wankelen. Hij had gerekend op het aannemen dat de rechter in hem zou geloven – de witte uniformautoriteit versus de ‘verdachte’. Maar deze verdachte had gezag van haar eigen positie: ze kende de wet, het systeem, en ze liet zich niet intimideren.

Ondertussen, in de publieke tribune, leunde een jonge advocate voor burgerrechten naar voren. Ze had het incident net via een tip gehoord en was gekomen om toezicht te houden. Haar hand schudde lichtjes van opwinding: “Als dit publiekelijk bekend wordt, is dit een groot schandaal. Een agent die een rechter mishandelt, dat gebeurt bijna nooit…”

Kesha volgde elk moment met uiterste concentratie. Ze moest een manier vinden om zichzelf vrij te krijgen, en om tegelijkertijd de verantwoordelijkheid van Martinez bloot te leggen. Ze begon een mentale checklist: videobewijs, getuigen, handelingen van agenten, misbruik van macht. Alles moest worden gedocumenteerd. Ze wist dat de waarheid haar zou vrijspreken, maar ze moest slim spelen.

Lees verder op de volgende pagina