De sandalen bleven stil staan. Ik voelde hoe mijn hart in mijn keel klopte, zo luid dat ik bang was dat zij het ook konden horen. Een seconde. Twee. Drie.

“Wat was dat?” vroeg Carmen scherp.

“Waarschijnlijk niets,” antwoordde Álvaro, maar zijn stem miste overtuiging. Ik hoorde het schuiven van stof, alsof hij zich bukte om onder het bed te kijken.

In een flits drukte ik mijn telefoon uit en schoof die tegen mijn borst. Mijn sluier zat nog steeds half vast in mijn haar; een stukje tule raakte de vloer. Ik trok het langzaam naar me toe, centimeter voor centimeter.

“Je verbeeldt je dingen,” zei hij uiteindelijk. “Ze is boven. Ze zal elk moment buiten westen raken.”

Carmen snoof. “Zorg dat ze tekent vóór middernacht. De notaris wacht niet tot morgen. We hebben haar handtekening nodig op de volmacht en de overdracht.”

Volmacht. Overdracht.

De woorden sloegen in als hamers. Dus dat waren de papieren. Niet een romantisch verrassingscontract voor een reis of een gezamenlijke investering, maar iets dat me alles kon afnemen.

Ik voelde plots geen paniek meer. Alleen helderheid.

Mijn telefoon trilde licht in mijn hand; een automatische melding. Ik kneep mijn ogen dicht en bad dat ze het niet zouden horen. Ondertussen dwongen mijn gedachten zich tot orde. Als ik nu onder het bed vandaan kwam, zou ik moeten doen alsof ik slaperig was. Misschien zelfs doen alsof het drankje werkte.

Maar wat hadden ze precies in mijn cava gedaan?

Lees verder op de volgende pagina