Een klein knikje.

“Bang dat mama boos zou zijn?”

Weer een knikje.

De agent glimlachte warm. “Weet je wat? Soms gebeuren er ongelukjes. Dat betekent niet dat je een slecht meisje bent. En het betekent zeker niet dat je naar de gevangenis moet.”

Ze keek hem aan met grote, natte ogen. “Echt niet?”

“Echt niet,” zei hij beslist. “De politie is er om mensen te helpen. Niet om kleine meisjes die per ongeluk een vaas laten vallen op te sluiten.”

Langzaam begon haar ademhaling rustiger te worden.

De moeder knielde naast haar neer. “Liefje,” zei ze zacht, “ik was niet verdrietig om de vaas. Ik was alleen geschrokken van het geluid. Ik hou veel meer van jou dan van welke vaas dan ook.”

Het meisje keek verbaasd. “Meer dan de blauwe?”

De moeder lachte door haar tranen heen. “Veel meer.”

Het kind draaide zich weer naar de agent. “Dus ik hoef niet hier te blijven?”

“Nee,” zei hij vriendelijk. “Maar misschien moet je thuis wel iets belangrijks doen.”

Ze slikte. “Wat dan?”

“Misschien moet je mama een knuffel geven en zeggen dat het je spijt. Dat is vaak genoeg.”

Ze dacht even na, alsof ze een heel ingewikkelde beslissing nam. Toen knikte ze plechtig.

“Ik ga sorry zeggen.”

De spanning in de ruimte smolt langzaam weg. Een paar agenten die het gesprek op afstand hadden gevolgd, glimlachten discreet.

De vader haalde diep adem. “We wisten niet wat we moesten doen,” zei hij zacht tegen de sergeant. “Ze sliep bijna niet meer. Ze bleef maar zeggen dat ze iets ergs had gedaan en dat ze het moest ‘oplossen’.”

De agent stond op. “Kinderen voelen dingen vaak intenser dan wij denken,” zei hij. “Voor haar was dit echt groot.”

Hij keek opnieuw naar het meisje. “Weet je wat dapper is?”

Ze keek op.

“Dat je hierheen kwam om eerlijk te zijn. Dat is iets waar je trots op mag zijn.”

Ze glimlachte voorzichtig.

“Mag ik dan een sticker?” vroeg ze plotseling, nog een beetje onzeker.

De sergeant grijnsde. “Dat kan geregeld worden.”

Hij liep naar zijn bureau en kwam terug met een kleine sticker van een politieauto. Hij plakte hem voorzichtig op haar jasje.

“Voor moed,” zei hij.

Lees verder op de volgende pagina