Ze keek ernaar alsof het een medaille was.

De moeder veegde haar tranen weg en gaf de agent een dankbare blik. “Dank u. Echt.”

“Geen dank,” antwoordde hij. “En misschien,” voegde hij eraan toe met een vriendelijke blik naar de vader, “geen grapjes meer over gevangenis bij kleine ongelukjes.”

De vader knikte beschaamd. “Dat zal ik onthouden.”

Toen het gezin zich omdraaide om te vertrekken, bleef het meisje nog even staan. Ze keek om.

“Mag ik later politie worden?” vroeg ze.

De sergeant glimlachte breed. “Als je zo eerlijk blijft? Absoluut.”

Ze straalde.

Buiten het bureau tilde de vader haar op. De lucht was fris, de wereld voelde plots lichter. Het meisje sloeg haar armpjes om de nek van haar moeder.

“Sorry voor de vaas,” fluisterde ze.

“Het is al goed,” zei de moeder zacht. “We ruimen het samen op.”

Terug in de hal keek de sergeant hen na tot de deur dichtviel.

Een jonge agent naast hem schudde zijn hoofd glimlachend. “Dat was alles?”

“Voor haar,” zei de sergeant, “was het alles.”

Hij dacht even na.

Volwassenen vergeten soms hoe zwaar schuld kan voelen in een klein hart. Wat voor ons een gebroken voorwerp is, kan voor een kind een gebroken wereld lijken.

Later die avond vertelde de sergeant het verhaal tijdens de koffiepauze. Niet om te lachen, maar als herinnering.

“We moeten nooit vergeten,” zei hij, “dat moed niet altijd groot en luid is. Soms is het een klein meisje dat met trillende stem zegt dat ze iets fout heeft gedaan.”

En thuis, in een klein appartement niet ver van het bureau, zat een peuter aan tafel met haar ouders. De scherven van de blauwe vaas waren al opgeruimd.

Op tafel stond een eenvoudige glazen pot met nieuwe bloemen.

“Deze kan niet zo makkelijk stuk,” zei de vader glimlachend.

Het meisje keek naar de bloemen en toen naar haar ouders.

“Ik zal voorzichtig zijn,” zei ze plechtig.

De moeder lachte zacht. “En als er ooit weer iets valt?”

Lees verder op de volgende pagina