Emma staarde lange tijd naar de uitnodiging.

Niet omdat de woorden haar pijn deden — die fase lag al jaren achter haar — maar omdat ze zich afvroeg waarom Jonathan na al die tijd nog steeds behoefte had om haar te kleineren.

Ze vouwde de brief rustig dicht.

Aan de andere kant van de kamer speelden twee vijfjarige jongetjes met houten blokken.

“Wie heeft de hoogste toren?” vroeg ze zacht.

“Wij!” riepen ze tegelijk.

Lucas en Liam.

Jonathan wist niet dat ze bestonden.

Niet omdat Emma het hem had willen verbergen uit wraak — maar omdat hij haar destijds letterlijk op straat had gezet. Zonder gesprek. Zonder mogelijkheid om iets uit te leggen. Hij had haar nummer geblokkeerd. Zijn advocaat had elk contact onmogelijk gemaakt.

Emma had gehuild. Maar niet lang.

Want twee maanden na haar vertrek ontdekte ze dat ze zwanger was. En op dat moment veranderde alles.

Ze had geen rijkdom. Geen connecties. Geen familie met invloed.

Maar ze had vastberadenheid.

In de jaren die volgden, bouwde Emma haar leven opnieuw op. Ze begon klein: ze bakte taarten voor buurtwinkels, startte een online winkel met huisgemaakte desserts en volgde ’s avonds cursussen bedrijfskunde.

Wat begon als een hobby, groeide uit tot iets groots.

Heel groot.

En nu, vijf jaar later, keek Emma nog één keer naar de uitnodiging.

Ze glimlachte.

“Jongens,” zei ze, “zullen we een reisje maken?”

Lees verder op de volgende pagina