Skip to content 
Álvaro probeerde contact op te nemen. Berichten vol spijt en uitleg. Hij zei dat het idee van zijn moeder kwam, dat hij onder druk stond, dat hij alleen maar zekerheid wilde.
Maar liefde die afhankelijk is van controle is geen liefde. Het is angst in vermomming.
Drie maanden later stond ik opnieuw in mijn appartement. Dezelfde ramen, dezelfde vloer waarop ik ooit dozen had uitgepakt met hoop in mijn hart.
Ik schonk mezelf een glas bruiswater in.
Geen metaalsmaak. Geen verborgen bedoelingen.
Alleen stilte.
Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het raam. Geen bruid meer. Geen slachtoffer.
Gewoon Lucía Navarro.
En dat, zo besefte ik, was meer dan genoeg.