Skip to content 
Het was een stem die ik meteen herkende.
“Papa?” fluisterde Vivian, en ze kwam de gang in gerend.
Mijn hart sloeg een slag over. Mijn zoon, Daniel, zou pas over twee uur klaar zijn met werken. Tenminste, dat dacht ik.
Daniel verscheen in de deuropening van de woonkamer, nog in zijn werkkleding, zijn autosleutels in zijn hand. Hij keek van mij naar Leonora en weer terug.
“Mam? Wat doe jij hier?”
Er viel een korte, geladen stilte.
“Ik was in de buurt,” zei ik rustig. “En ik dacht dat het tijd was voor een gesprek.”
Leonora verstijfde bijna onmerkbaar. Daniel fronste licht. “Is er iets gebeurd?”
Vivian stond inmiddels naast me en pakte mijn hand. Ze keek naar Leonora, toen naar haar vader, en zweeg.
Ik hurkte neer zodat ik op ooghoogte met haar kwam. “Schatje, ga jij even in de keuken een glas water halen? Oma en papa praten heel even.”
Ze knikte en liep weg, haar kleine voetjes tikkend over de houten vloer.
Toen ik opstond, keek ik mijn zoon recht aan. “Daniel, ik ga iets zeggen en ik wil dat je gewoon luistert, oké?”
Hij knikte, zichtbaar gespannen.
“Vivian heeft me verteld dat ze van Leonora sommige dingen niet aan jou mag vertellen. Dat ze geheimen moet houden. Dingen ‘voor volwassenen’. En dat ze niet in de logeerkamer mag komen.”
De woorden hingen zwaar in de lucht.
Daniel’s blik verschoof langzaam naar zijn vrouw.