Die naam klonk nog steeds bijzonder.

Sterling.

Ze ging met de lift naar boven en opende de deur van het ruime appartement. Binnen was het stil en rustig.

Op de tafel lag haar telefoon te trillen.

Een bericht.

Van Daniel.

“Hoe gaat het met je vandaag? De vergadering in Genève was lang, maar ik kom morgen naar São Paulo. Ik kan niet wachten om je te zien.”

Emilia glimlachte zacht en streek over haar buik.

Ze typte terug:

“Wij kijken ook naar je uit.”

Een paar minuten later ging de telefoon.

“Emilia?” klonk Daniels warme stem.

“Hallo.”

“Je klinkt moe. Is alles in orde?”

Ze aarzelde even en vertelde hem wat er die middag was gebeurd. Over Ricardo. Over de modder. Over de woorden die hij had gezegd.

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil.

Niet van boosheid.

Maar van bezorgdheid.

“Het spijt me dat je dat moest meemaken,” zei Daniel rustig. “Maar ik weet ook dat je sterker bent dan hij ooit heeft begrepen.”

Emilia knikte, ook al kon hij haar niet zien.

“Dat ben ik ook,” zei ze zacht.

“En trouwens,” vervolgde Daniel met een lichtere toon, “hij heeft duidelijk geen idee met wie hij te maken heeft.”

Ze moest lachen.

Dat was waar.

Ricardo dacht nog steeds dat Emilia de vrouw was die hij twee jaar geleden had achtergelaten.

De vrouw die haar wereld was kwijtgeraakt.

De vrouw die hij had overtuigd dat ze nooit meer een toekomst zou hebben.

Maar hij wist niets van de vrouw die ze daarna was geworden.

De vrouw die nu internationale projecten leidde.

De vrouw die een nieuw gezin had opgebouwd.

Lees verder op de volgende pagina