Skip to content 
Ze haalde haar schouders op. “Hij praat de laatste tijd minder.”
“Waarom denk je dat?”
Sofia dacht na. “Er komen vaak brieven. Papa wordt boos als mama ze leest.”
De eerste aanwijzingen
Ondertussen doorzochten agent Morales en zijn collega het huis grondig, dit keer zonder gasmaskers.
In de keuken lag een stapel ongeopende enveloppen. Sommige met rode stempels: Laatste aanmaning. Dringend. Incasso.
In een lade vonden ze documenten van leningen. Hoge bedragen. Rentepercentages die allesbehalve vriendelijk waren.
Morales bladerde door een notitieboekje dat op het bureau in de woonkamer lag. Het stond vol cijfers, berekeningen, en één zin die meerdere keren was doorgestreept:
“Er is geen uitweg meer.”
Hij voelde een knoop in zijn maag.
Dit begon te lijken op een wanhoopsdaad.
Maar één detail klopte niet.
Waarom lag Sofia veilig in haar eigen kamer met het raam op een kier?
Als iemand echt van plan was geweest om het gas zijn werk te laten doen, waarom was het kind dan niet ook in gevaar gebracht?
Een onverwacht gesprek
Twee dagen later kwam Daniel bij bewustzijn.
Hij zag bleek en uitgeput, maar was aanspreekbaar.
Morales zat naast zijn bed.
“Uw dochter heeft uw leven gered,” zei hij rustig.
Daniel sloot zijn ogen even. Tranen verzamelden zich in de hoeken.
“Ik wilde haar nooit pijn doen,” fluisterde hij.
Morales zei niets.
“Het was niet de bedoeling dat zij…” Hij brak zijn zin af.
“Wat was wel de bedoeling?” vroeg Morales voorzichtig.
Daniel draaide zijn hoofd weg.
De waarheid komt naar boven
Later die dag sprak Morales met Mirela.
Zij was sterker. Emotioneel, maar helder.
“Hij zei dat het de enige manier was,” zei ze met trillende stem. “Dat we diep in de schulden zaten. Dat mensen hem bedreigden. Dat ze ons huis zouden afpakken.”
“Wie zijn ‘ze’?” vroeg Morales.
“Particuliere kredietverstrekkers,” zei ze. “Hij had geïnvesteerd in iets… een bedrijf van een vriend. Het ging mis.”
Ze veegde haar tranen weg.