Er viel een stilte nadat Tyler had geschreeuwd.

“Ga dit huis uit.”

Mijn huis.

De woorden echoden in mijn hoofd, maar dit keer voelde ik geen verlamming van schok. Alleen een vreemde, ijzige helderheid.

Ik keek naar mijn moeder. Ze stond naast hem, haar armen strak over elkaar, alsof zíj de eigenaar was. Gwen zat aan tafel met mijn bord pasta voor zich, een hand dramatisch op haar buik.

Niemand leek te beseffen wat ze zojuist hadden gezegd.

Langzaam haalde ik adem.

“Dit,” zei ik kalm, “is mijn huis.”

Tyler lachte spottend. “Technisch misschien. Maar dit is ook mama’s huis.”

“Nee,” antwoordde ik. “Het was papa’s huis. En nu is het van mij.”

Mijn moeder snoof. “Je bent ondankbaar. Wij zijn je familie.”

Ik voelde iets verschuiven. Geen woede meer. Geen behoefte om mezelf te verdedigen.

Alleen besluit.

“Prima,” zei ik rustig. “Ik ga.”

Tyler glimlachte zelfgenoegzaam.

“Goed zo.”

Ik pakte mijn tas, mijn laptop en mijn jas. Terwijl ik naar de deur liep, draaide ik me nog één keer om.

“Geniet van de rust,” zei ik zacht.

En ik vertrok.

Ik reed niet naar een vriendin. Niet naar een hotel.

Ik reed naar het huis van mijn vader’s oude vriend, meneer Van Dijk — de notaris die het testament had opgesteld.

Hij was verbaasd me zo laat te zien, maar hij liet me binnen.

Ik vertelde hem alles.

Van het moment dat mijn broer zonder toestemming introk. Tot de pasta. Tot het bevel om “mijn eigen huis uit te gaan”.

Hij luisterde aandachtig.

“Het huis staat volledig op jouw naam,” bevestigde hij. “Er zijn geen mede-eigenaren.”

“Wat zijn mijn opties?” vroeg ik.

Lees verder op de volgende pagina