Ik liet mijn blik langzaam door de zaal glijden. Familieleden, vrienden, zakenpartners van mijn ouders — allemaal mensen die dachten dat ze hier waren om een liefdesverhaal te vieren.

“Voordat ik ‘ja’ zeg,” herhaalde ik rustig, “wil ik iets delen.”

Dylan probeerde te lachen. “Schat, dit is niet het moment voor grappen.”

“Oh, ik maak geen grap,” zei ik zacht.

Mijn stem trilde niet meer. Dat verraste me nog het meest.

“Ik geloof dat een huwelijk gebaseerd moet zijn op eerlijkheid,” vervolgde ik. “Op vertrouwen. Op wederzijds respect.”

Cynthia schoof ongemakkelijk op haar stoel.

“En een uur geleden,” zei ik, terwijl ik Dylan recht aankeek, “hoorde ik iets dat niet bepaald op liefde leek.”

De stilte werd zwaarder.

Dylan’s ogen vernauwden zich. “Waar heb je het over?”

Ik haalde diep adem.

“Ik hoorde je zeggen dat het je niet kan schelen wat er met mij gebeurt. Dat je alleen mijn geld wilt.”

Een collectieve ademhaling ging door de zaal.

Cynthia’s hand schoot naar haar borst, precies zoals ik had voorspeld. “Dat is absurd!” riep ze.

Maar ik was nog niet klaar.

“En ik hoorde ook dat zodra we getrouwd zijn, wat van mij is, van jullie zou worden.”

Dylan werd rood. “Je hebt dat uit context gehaald!”

Ik glimlachte lichtjes. “Wat is de context waarin dat acceptabel klinkt?”

Een paar gasten begonnen ongemakkelijk te fluisteren.

Mijn vader stond langzaam op. Zijn blik ging van mij naar Dylan. Hij zei niets, maar ik kende die blik. Hij wachtte op mijn volgende zet.

Lees verder op de volgende pagina