“Gelukkig,” zei ik, terwijl ik mijn boeket rustig neerlegde, “heb ik naar mijn advocaat geluisterd.”

Precies op dat moment ging de deur achterin de zaal open.

Jordan Blake stapte naar binnen, strak in pak, kalm zoals altijd. In zijn hand hield hij een map.

Er ging opnieuw een fluistering door de gasten.

Dylan keek verward. “Wat is dit?”

Ik nam de map aan.

“Dit,” zei ik, “zijn de geactiveerde huwelijkse voorwaarden. Volledig waterdicht. Mocht dit huwelijk vandaag doorgaan, dan blijft elk bezit, elk aandeel, elk vastgoedproject volledig mijn eigendom. Voor altijd.”

Cynthia’s gezicht werd grauw.

Dylan staarde naar me alsof hij me voor het eerst zag.

“Daarnaast,” ging ik verder, “bevat het contract een clausule waarin staat dat bij bewezen financiële misleiding of manipulatie, de andere partij geen recht heeft op enige vorm van compensatie.”

Ik liet een korte stilte vallen.

“Dus als je alleen voor mijn geld met me trouwt… dan heb je vandaag een probleem.”

Dylan slikte. Zijn zelfverzekerde houding was volledig verdwenen.

“Dit is belachelijk,” zei hij schor. “Je vertrouwt me niet?”

Ik keek hem rustig aan. “Ik vertrouwde je volledig. Tot een uur geleden.”

Cynthia stond op. “Dit is een vernedering! Voor iedereen!”

Ik knikte langzaam. “Nee. Dit is duidelijkheid.”

De ambtenaar keek zichtbaar ongemakkelijk tussen ons heen en weer.

Dylan stapte dichter naar me toe en fluisterde scherp: “Je maakt een fout.”

Ik glimlachte weer. Maar dit keer was het geen zachte glimlach.

“Misschien. Maar niet dezelfde fout als jij.”

Hij keek naar de map in mijn handen. “Dus wat wil je? Dat ik teken? Hier? Nu?”

Ik hield zijn blik vast.

“Als je hier bent om met mij te trouwen — met mij, niet met mijn vermogen — dan zou dit contract geen probleem moeten zijn.”

De zaal was muisstil.

Mijn vader kruiste zijn armen. Mijn moeder keek gespannen toe.

Dylan’s kaak spande zich.

Cynthia fluisterde iets in zijn oor. Te zacht om te horen, maar luid genoeg om te zien dat het geen advies was om uit liefde te handelen.

Ik zag het moment waarop hij koos.

Niet voor mij.

Maar tegen de situatie.

Hij stapte achteruit.

“Dit is krankzinnig,” zei hij luid. “Je beschuldigt me van iets zonder bewijs.”

Ik tilde mijn telefoon op.

“Ik heb het opgenomen.”

Dat was niet helemaal waar — ik had alleen een fragment opgenomen. Maar het was genoeg.

Zijn gezicht verloor alle kleur.

Cynthia liet een verstikte zucht horen.

“Je zou dat niet durven,” zei hij.

Ik keek hem kalm aan. “Probeer me.”

De waarheid was: ik hoefde het niet eens af te spelen. Zijn reactie zei alles.

De gasten wisten het. Mijn familie wist het.

En diep vanbinnen wist hij het ook.

Lees verder op de volgende pagina