Miller voelde dat er iets niet klopte.

De oudere man stond daar niet als iemand die verdwaald was. Hij stond recht. Niet defensief. Niet onzeker. Gewoon… standvastig.

“Meneer,” zei Davies opnieuw, nu scherper, “dit is mijn laatste verzoek.”

Samuel Carter keek hem rustig aan. Zonder haast.

“Zoon,” zei hij zacht, “ik ben op meer plekken geweest waar ik niet welkom leek. Dit voelt niet nieuw.”

De opmerking was niet uitdagend bedoeld. Het was een feit.

Davies rolde met zijn ogen. “Beveiliging—”

“Luitenant.”

De stem kwam van achter hem. Laag. Vast. Zonder te schreeuwen.

Davies draaide zich om.

Daar stond Commandant Robert Hayes, de bevelvoerend officier van de SEAL-eenheid. Zijn aanwezigheid alleen al bracht stilte. Hij had het soort gezag dat niet van rangstrepen kwam, maar van ervaring.

“Is er een probleem?” vroeg Hayes kalm.

Davies rechtte zijn schouders. “Ja, meneer. Deze heer probeert in de VIP-sectie te zitten. Zijn uitnodiging moet een fout zijn.”

Hayes keek naar Samuel.

Zijn blik viel op de hand van de oudere man.

Meer specifiek: op de binnenkant van zijn pols, waar de mouw van zijn pak iets was opgeschoven.

Daar zag hij het.

Een vervaagde tatoeage.

Geen moderne inkt. Geen sierlijke lijnen.

Maar een oud, met de hand aangebracht symbool.

Lees verder op de volgende pagina