De lobby van het kleine hotel leek plotseling kleiner te worden.

Iedereen keek.

De receptioniste deed alsof ze papieren ordende, maar haar ogen volgden elke beweging. Mijn keel voelde droog aan toen Daniel Ávila een stap dichterbij kwam.

“Maakt u zich geen zorgen, mevrouw Cortés,” zei hij kalm. “U bent niet in gevaar. Maar we moeten praten.”

Niet in gevaar.

Dat zei iemand meestal alleen als er wél gevaar was.

Hij wees naar een kleine zithoek bij het raam. Mijn benen voelden zwaar, maar ik liep mee. Hij ging tegenover me zitten, rechtop, professioneel, maar niet vijandig.

“Die kaart,” begon hij, terwijl hij zijn handen rustig op elkaar legde, “wordt niet uitgegeven door een commerciële bank.”

Mijn hart sloeg over.

“Is het… illegaal?” fluisterde ik.

Hij schudde zijn hoofd. “Integendeel. Het is gekoppeld aan een particuliere truststructuur die meer dan vijfentwintig jaar geleden is opgezet.”

Ik staarde hem aan.

“Door uw vader.”

De woorden bleven in de lucht hangen.

“Dat kan niet,” zei ik zacht. “Mijn vader was ingenieur. Hij had geen fortuin. We leefden eenvoudig.”

Daniel keek me doordringend aan. “Uw vader was inderdaad civiel ingenieur. Maar hij was ook medeoprichter van een infrastructuurconsortium dat in de jaren negentig internationale contracten won.”

Mijn adem stokte.

Lees verder op de volgende pagina