Mijn moeder glimlachte niet. “Dit,” zei ze rustig, “is het moment waarop jij beseft dat arrogantie geen strategie is.”

Hij lachte kort. “Bianca weet wat de voorwaarden zijn. Ze krijgt alimentatie. Ruim voldoende.”

Mijn vader haalde een map uit zijn tas. “Interessant,” zei hij. “Want wij weten ook wat de voorwaarden zijn.”

Connor’s zelfverzekerde blik flikkerde even.

“De woning,” vervolgde mijn vader, “staat juridisch niet volledig op jouw naam. De laatste herfinanciering is gebeurd met een familiegarantie.”

Sabrina fronste. “Wat betekent dat?”

Mijn moeder keek haar eindelijk recht aan. “Dat betekent dat zonder onze handtekening bepaalde overdrachten niet rechtsgeldig zijn.”

Connor werd bleek. “Dat is niet waar.”

“Het staat in de akte,” zei mijn vader kalm. “Misschien had je die beter moeten lezen.”

Er viel een stilte die zwaarder woog dan alles wat eerder was gezegd.

Ik voelde geen triomf. Alleen een vreemde rust.

“Twee dagen geleden,” ging mijn moeder verder, “heb jij Bianca onder druk gezet in het ziekenhuis om scheidingspapieren te tekenen. We hebben getuigenverklaringen van het personeel. En we hebben jouw woorden per bericht.”

Connor draaide zich naar mij. “Je hebt hen alles verteld?”

Ik knikte langzaam. “Je kwam met je minnares naar mijn ziekenhuiskamer. Terwijl onze kinderen in de couveuse lagen.”

Sabrina’s gezicht verstijfde. “Je zei dat ze het al wist.”

Hij zweeg.

Mijn vader sloeg de map dicht. “Wij houden niet van publieke conflicten. Maar als het moet, zullen we niet aarzelen.”

Connor keek om zich heen, alsof de controle hem ontglipte.

“Wat willen jullie?”

Lees verder op de volgende pagina