Ik accepteerde geen haast.

Intussen leerde ik mijn kinderen kennen. Hun kleine geluidjes. Hun verschillende manieren van huilen. De manier waarop mijn dochter haar vuistje tegen haar wang legde wanneer ze sliep.

’s Nachts, wanneer alles stil was, dacht ik soms terug aan dat ziekenhuisbed. Aan de kilte in Connor’s stem. Aan Sabrina’s glimlach.

Maar het beeld verloor kracht.

Op een middag, toen de baby’s eindelijk tegelijk sliepen, zat ik met mijn moeder in de tuin.

“Heb je spijt?” vroeg ze voorzichtig.

Ik dacht na.

“Van hem? Nee. Van het niet eerder zien wie hij was? Misschien.”

Ze knikte begrijpend.

“Maar ik heb drie redenen om vooruit te kijken,” voegde ik toe, terwijl ik naar binnen keek.

Een maand later vond de eerste officiële zitting plaats. Connor verscheen alleen. Sabrina was nergens te zien.

Hij vermeed mijn blik.

De rechter sprak duidelijk over verantwoordelijkheden, over respect, over het belang van stabiliteit voor de kinderen. Er werden afspraken vastgelegd die mijn positie beschermden.

Toen we de zaal verlieten, kwam Connor aarzelend dichterbij.

“Bianca,” begon hij.

Ik wachtte.

Lees verder op de volgende pagina