Aaron keek even naar mij voordat hij het doosje volledig opende, alsof hij wilde controleren of dit echt voor hem was. Ik knikte bemoedigend.

Hij tilde het deksel op.

Binnenin lag geen speelgoed. Geen gadget. Geen geld.

Er lag een klein, donkerblauw mapje met een officieel zegel erop. Netjes gevouwen zat er ook een brief bij, met zijn naam in sierlijke letters: Voor Aaron.

Bianca fronste. “Wat is dat nou weer?”

Paul stapte dichterbij. Zijn zelfverzekerde glimlach begon te wankelen.

Aaron haalde het mapje eruit. Het was duidelijk dat hij het niet begreep, maar hij voelde dat het belangrijk was. “Mama?” fluisterde hij.

Ik liep rustig naar hem toe en hurkte naast hem neer.

“Zal ik het uitleggen?” vroeg ik zacht.

Hij knikte.

Ik stond op en keek Paul recht aan. “Misschien is dit een goed moment.”

De ouders om ons heen waren stil geworden. Zelfs de kinderen voelden dat er iets in de lucht hing.

“In dat mapje,” zei ik kalm, “zit de officiële bevestiging van Aarons onderwijsfonds. Een fonds dat drie jaar geleden is opgericht.”

Paul trok zijn wenkbrauwen op. “Onderwijsfonds?”

Ik knikte. “Ja. Een fonds op Aarons naam, beheerd door een onafhankelijke financiële instelling. Het is bedoeld voor zijn studie, zijn toekomst, zijn dromen. Wat hij ook maar wil worden.”

Bianca’s blik verschoof snel tussen mij en het mapje.

Lees verder op de volgende pagina