De wind sneed langs mijn gezicht terwijl ik naar de horizon staarde. Paniek was een luxe die ik me niet kon veroorloven. Ik dwong mezelf te ademen. Langzaam. Systematisch.

Als dit wiskunde was, dan moest ik het oplossen.

Eerste feit: ze hadden me gedrogeerd.
Tweede feit: de GPS was vernietigd, de radio gesaboteerd.
Derde feit: de reddingsboten waren weggenomen.

Maar vierde feit — en dit was cruciaal — ze hadden het jacht zelf niet tot zinken gebracht.

Waarom?

Omdat een gezonken jacht onderzoek zou oproepen. Verzekeringen. Maritieme instanties. Vragen.

Een lege boot op open zee met een “verdwenen erfgename” was tragisch.

Een gezonken jacht van vier miljoen dollar was verdacht.

Mijn vader hield niet van risico’s.

Ik bewoog me opnieuw naar de brug en begon systematisch te zoeken. Lades. Compartimenten. Noodpanelen.

De hoofd-GPS was kapotgeslagen, ja — maar mijn grootvader had de Saraphina laten uitrusten met redundantie. Hij vertrouwde technologie nooit volledig.

Onder het paneel zat een secundaire noodzender. Afgedekt. Onaangeroerd.

Mijn vingers trilden terwijl ik het beschermkapje opende.

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3 4