Skip to content 
De batterij-indicator knipperde zwak.
Niet dood.
Ik liet een adem ontsnappen die ik niet wist dat ik vasthield.
De maritieme noodfrequentie was standaard. Als ik een signaal kon uitzenden, zelfs kort, zou het ergens geregistreerd worden.
Maar eerst moest ik weten waar ik was.
Ik liep naar het achterdek en keek naar de zonpositie. Het was later dan ik dacht. Mijn hoofd rekende automatisch, jaren van financiële modellering vertaalden zich nu in overlevingsinstinct.
Stroming. Windrichting. Laatste herinnerde koers.
We waren vanuit de Hamptons vertrokken rond zonsondergang. Geen zware golven die nacht. Als ze me drie uur na vertrek dropten — nee. Niet dropten. Achterlieten — dan dreven we waarschijnlijk nog binnen een corridor van commerciële scheepvaart.
Ze hadden me niet 200 kilometer de oceaan op gesleept.
Dat zou te veel brandstof hebben gekost. Te veel zichtbaarheid.
Ze hadden gekozen voor een zone waar redding mogelijk maar onzeker was.
Mijn vader gokte op waarschijnlijkheid.
Ik activeerde de noodzender.
Eerst niets.
Toen — een korte, scherpe toon.
Transmissie verzonden.
Ik deed het opnieuw.
En opnieuw.
Daarna schakelde ik de resterende systemen in om minimale voortstuwing te testen.
De hoofdmotor startte niet — waarschijnlijk uitgeschakeld — maar de secundaire hulpaandrijving reageerde. Zwak. Onregelmatig. Maar functioneel.
Ze hadden me niet volledig machteloos gemaakt.
Ze hadden me onderschat.
De uren daarna waren een waas van zon, zout en berekening. Ik beperkte watergebruik. Zocht noodrantsoenen. Beschermde mijn huid tegen verbranding.
En ik dacht.
Als mijn vader dit had gepland, dan had hij ook het verhaal voorbereid.
Maria viel overboord.
Maria was emotioneel instabiel.
Maria had gedronken.
Er zouden getuigen zijn. Bemanningsleden die loyaal waren aan het salaris dat hij betaalde.
Mijn “herdenkingsdienst” zou snel worden georganiseerd.
Sympathie genereert vertrouwen.
Vertrouwen dempt onderzoek.
Tegen zonsondergang zag ik het eerste schip aan de horizon.
Een vrachtschip.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik dacht dat het hoorbaar was.
Ik activeerde opnieuw de noodzender en gebruikte een reflectiespiegel uit de veiligheidskit om zonlicht te weerkaatsen.
Minuten voelden als uren.
Toen — een koerswijziging.
Klein. Maar duidelijk.
Ze hadden me gezien.
Twee dagen later stond ik in een zwarte jurk achterin een kapel in Manhattan.
Niet als geest.