Ik lachte.

Niet omdat het grappig was. Niet omdat het geen pijn deed.

Maar omdat ik me iets herinnerde wat zij waren vergeten.

Raymond fronste. “Ben je je verstand verloren?” vroeg hij koel.

Ik keek hem aan. Echt aan. Voor het eerst zonder liefde, zonder hoop, zonder illusie.

“Heb je het contract gelezen?” vroeg ik zacht.

Zijn glimlach verstijfde een fractie van een seconde. “Welk contract?”

“Mijn erfenis.”

Er viel een stilte.

Mijn grootmoeder had me drie jaar geleden haar aandelenportefeuille nagelaten. Niet rechtstreeks. Niet simpel. Mijn familie had één regel die altijd werd herhaald: vertrouw, maar documenteer.

Het geld op mijn betaalrekening? Dat was spaargeld. Een buffer. Een zichtbare rekening.

Maar het grootste deel van mijn vermogen stond onder toezicht. In een aparte structuur. Met clausules.

En één daarvan was helder.

Elke ongeautoriseerde poging tot volledige leegmaking van mijn persoonlijke rekening activeerde een automatische blokkering en melding.

Niet alleen naar mij.

Maar ook naar mijn advocaat.

En naar de bankafdeling voor fraudeonderzoek.

Raymond slikte.

“Ik heb vanochtend een melding gekregen,” zei ik kalm. “Voordat jij terugkwam.”

Zijn gezicht werd langzaam bleek.

“Je dacht dat ik niets zou merken,” vervolgde ik. “Dat ik te gebroken zou zijn om te denken. Dat ik te zwak zou zijn om te handelen.”

Ik voelde de pijn in mijn buik, de leegte in mijn lichaam. Maar er was ook iets anders. Helderheid.

“Je hebt mijn spaargeld verplaatst. Tijdelijk. Maar het is bevroren. Inclusief de betaling voor dat ‘luxe huis’ waar je zo trots op bent.”

Lees verder op de volgende pagina